Nazwy podobne do Sieradz: Sierpc ·
Sieraków ·
Siewierz ·
Dodatki
e  szcze przed XII wiekiem nad Wartą usypano wzgórze, na którym w XII wieku istniały fortyfikacje. Pierwsza wzmianka o Sieradzu pochodzi z 1136 roku, w której wymieniany jest jako gród kasztelański. Badania archeologiczne wskazują, że powstał on w połowie XI wieku na kępie pośród podmokłych łąk rzeki Żegliny.
W okresie rozbicia dzielnicowego, około połowy XIII wieku, Sieradz stał się siedzibą książęcą Leszka Czarnego. Spowodowało to przebudowę starego grodu, który został otoczony nowym wałem o grubości u podstawy sięgającej 7 metrów. Na kolistym dziedzińcu, oprócz drewnianej zabudowy, wzniesiono murowaną z cegły kaplicę w formie rotundy. Rotunda, wzniesiona z cegły na kamiennym fundamencie, składała się z okrągłej nawy i zamkniętej trzema bokami ośmiobocznej absydy. Pełniła ona także funkcję obronną.
Gród upadł w 1331 roku podczas najazdu Krzyżaków, którzy doszczętnie go spalili.
Odbudowa sieradzkiej warowni nastąpiła za panowania Kazimierza Wielkiego. W miejsce zniszczonego grodu wzniesiono murowany zamek, prawdopodobnie w latach 50. XIV wieku.
|
|
Tygodnik Illustrowany 1901 ze zbiorów Biblioteki Instytutu Badań Literackich PAN |
|
Zamek otoczony był murem obwodowym o nieregularnym kształcie zbliżonym do okręgu, poprowadzonym po linii dawnych ziemnych wałów. Składał się z 12 prostych odcinków o łącznej długości 220 metrów. Częstymi gośćmi byli tu polscy królowie, a warownia pełniła funkcję ważnego ośrodka politycznego, w którym organizowano zjazdy szlacheckie.
W południowej części dziedzińca wzniesiono główny dom zamkowy, zwany ""domem wielkim"", o długości prawie 40 metrów. Wschodnia część budynku kryła rotundę Leszka Czarnego. Wjazd do zamku prowadził od północy i był kontrolowany przez ośmioboczną wieżę główną. Pozostałą zabudowę stanowiły budynki drewniane, w tym dom sądowy w zachodniej części dziedzińca.
W XV wieku wzniesiono wysunięty budynek bramny. Przebudowy po pożarze w 1578 roku i po zniszczeniach szwedzkich w czasie potopu nie zmieniły ogólnego wyglądu zamku. Wiek XV i XVI był okresem gdy warownia pełniła funkcję ważnego ośrodka politycznego, w którym organizowano zjazdy szlacheckie, nadawano królewskie przywileje i zatwierdzano rozejmy.
Klęski i brak konserwacji doprowadziły do upadku zamku. W 1742 roku archiwa przeniesiono do miasta. W
1792 roku sejmik uchwalił rozbiórkę zamkowych ruin w celu pozyskania cegły na budowę archiwum. Decyzja ta doprowadziła do likwidacji założenia około 1800 roku. Niemieckie władze okupacyjne zniwelowały relikty założenia, wznosząc bunkry.
Obecnie jedyną pozostałością po zamku jest wyniosły ścięty stożek. Na wzgórzu zamkowym widoczne są poniemieckie bunkry oraz zachowane plateau i fosa. Częściowo ukryte pod ziemią są fundamenty, jednak misternie zdobione odrzwia zostały wmurowane w ścianę sieradzkiej bazyliki.
Teren dawnego zamku to obecnie park przy ul. Podzamcze, dostępny publicznie. W pobliżu znajduje się Sieradzki Park Etnograficzny. | 
Włącz 3D
