Rakowicach Wielkich w XIV wieku istniały dwa folwarki: królewski i miejski. W późniejszych wiekach właściciele miejscowości często się zmieniali, a podział na trzy majątki utrzymywał się.
Na terenie folwarku miejskiego pod koniec XV wieku wzniesiono wieżę obronno-mieszkalną. Powstała prawdopodobnie po 1491 roku z inicjatywy Georga von Zedlitz. Budowla wzniesiona na planie prostokąta o wymiarach około 8,4 x 9 metrów, zbudowana została z łamanego piaskowca, a naroża wzmocniono ciosami z piaskowca. Pierwotnie wieża miejska posiadała cztery kondygnacje. Parter pełnił funkcje gospodarcze, pierwsze piętro mieściło świetlicę i trakt schodowy, a drugie piętro służyło za apartamenty mieszkalne. Czwartą kondygnację zajmował drewniany ganek obronny wsparty na kamiennych kroksztynach. Ganek posiadał otwory strzelnicze w podłodze i ścianach.
Do wieży prowadził kamienny późnogotycki portal umieszczony w północnej elewacji na wysokości trzeciej kondygnacji. W okresie nowożytnym wejście gotyckie zamurowano, a jego funkcję przejął otwór w przyziemiu. Wnętrze wieży oświetlało kilkanaście szczelinowych okien oraz pięć większych okien ujętych w fazowane oprawy. Szczelinowy charakter otworów okiennych i ganek nadawały jej pozory obronności, jednak wnętrze było dość łatwe do zdobycia z powodu braku sklepień.
Wieża
Widok z lotu ptaka od północy, fot. ZeroJeden, X 2013
była kilkukrotnie przebudowywana. Największe zmiany zaszły na przełomie XVIII i XIX wieku. Usunięto wówczas ostatnią kondygnację z gankiem obronnym i zwieńczono dachem mansardowym. Zlikwidowano podziały wnętrz i powiększono usytuowane na parterze wejście.
W roku 1535 bracia Nicolasi Georg von Zedlitz zrzekli się praw do tutejszego folwarku przekazując go na rzecz miasta Lwówka. W posiadaniu Rady Miejskiej był on do XVII wieku, kiedy przeszedł w ręce prywatne. Do 1945 roku obiekt wchodził w skład niewielkiego majątku ziemskiego. Po II wojnie światowej był własnością PGR-u. W 1989 roku przeszedł w posiadanie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.
Do czasów współczesnych zachował się pełen obwód murów z oryginalną kamieniarką okienną, wąskimi szczelinami okiennymi i kroksztynami służącymi do podtrzymywania drewnianego ganku. Wnętrza pozbawione są pierwotnych podziałów.
W odległości około 500 metrów na północ od dawnego folwarku miejskiego znajdują się ruiny wieży zwanej ""książęcą"", której fundatorem
fot. JAPCOK, IX 2003
był Simon (Hans?) Reussner, zarządca dóbr królewskich. Budowla wzniesiona na początku XVI wieku w celach mieszkalnych. Wieża zachowała się w całości aż do lat 60. XX wieku, gdy w wyniku osuwania się murów na podmokłym gruncie zawalił się jej dach, a kilka lat później również stropy i wyższe partie wszystkich ścian. Od tego czasu pozostaje w ruinie.
Wieżę wzniesiono z łamanego kamienia uzupełnionego ciosami z piaskowca, na planie prostokąta o wymiarach ok. 10x12 metrów. Z trzech jej kondygnacji najniższa mieściła dużą sklepioną izbę i oddzieloną murowaną ścianą wąską sień z kamiennymi schodami prowadzącymi na pierwsze piętro o rozplanowaniu pokrywającym się z rzutem parteru. Stąd drewniane schody wiodły na przekryte stropem piętro drugie, podzielone przepierzeniem na pokój mieszkalny, komorę oraz usytuowaną w części północnej niewielką latrynę z metalowym naczyniem i kamienną rynną do odprowadzania nieczystości. Wejście do wieży umieszczono w ścianie północnej i ozdobiono kamiennym portalem z półkolistym łukiem. Dostęp światła do jej wnętrza zapewniały większe okna z dekoracją fasciową oraz wąskie otwory szczelinowe. Budynek zwieńczono kamiennym gzymsem i nakryto dachem czterospadowym, który w XVIII wieku zastąpiono stromym dachem dwuspadowym.
Z dawnej zabudowy przetrwały jedynie dolne partie murów zewnętrznych do wysokości piętra i fragmenty podziałów wewnętrznych najniższej kondygnacji.
WÅ‚Ä…cz 3D
Rakowicach Wielkich 
