amek Książ, położony w malowniczym zakolu rzeki Pełcznicy, jest największym zamkiem na Śląsku. Jego historia sięga XIII wieku, a charakterystyczna sylwetka stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków Polski. W miejscu obecnego zamku mogło istnieć wcześniejsze założenie obronne, gród zniszczony prawdopodobnie w 1263 roku przez Przemysła II.
Murowany zamek w Książu został wzniesiony w latach 1288-1292 przez księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I. Zamek miał strategiczne znaczenie, kontrolując ważny trakt handlowy do Czech i stanowiąc
Mury zamkowe w okresie międzywojennym
część systemu obronnego księstwa. Wykorzystano naturalne walory obronne terenu – wysokie urwiska skalne opadające ku rzece Pełcznicy. Pierwotny zamek Bolka I miał nieregularny plan z kwadratową wieżą umacniającą bramę wjazdową.
W XIV wieku zamek został rozbudowany przez Bolka II, wnuka Władysława Łokietka. W tym czasie Książ stał się ważnym ośrodkiem politycznym i gospodarczym księstwa świdnicko-jaworskiego. Po śmierci Bolka II w 1368 roku zamek przypadł jego bratanicy Annie, a następnie w wyniku jej małżeństwa z cesarzem Karolem IV przeszedł w ręce Luksemburgów.
W 1387 roku zamek stał się własnością rodów rycerskich. W XV wieku, podczas wojen husyckich, zamek był opanowywany i niszczony. W 1463 roku został zdobyty i spalony. W 1475 roku Maciej Korwin osobiście prowadził oblężenie zamku. W 1483 roku zamek został zdobyty przez Jerzego Steina, który przeprowadził remont i wzniósł tzw. ""Skrzydło Macieja"".
W 1509 roku zamek przeszedł w posiadanie rodu Hobergów (później Hochberg), którzy władali nim aż do 1941 roku. W XVI wieku Konrad II Hoberg przebudował gotycki zamek w renesansową rezydencję.
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, X 2019
W 1605 roku Konrad III Hoberg uzyskał od cesarza Rudolfa III dziedziczne prawo własności do dóbr książańskich. W XVII wieku, podczas wojny trzydziestoletniej, zamek był zajmowany i niszczony przez wojska szwedzkie i cesarskie.
W latach 1718-1724 Konrad Ernest Maksymilian von Hochberg dokonał gruntownej przebudowy zamku, nadając mu charakter barokowej rezydencji. Przy pracach kierował F. HammerSchmidt ze Świdnicy, a współpracowali z nim F.A. Scheffler, J.G. Schenck i sztukator Ramelli. Powstały nowe skrzydła, drugi dziedziniec, oficyny mieszkalne i budynek biblioteki. W tym czasie powstała m.in. Sala Maksymiliana z plafonem pędzla F.A. Schefflera.
Na początku XX wieku Jan Henryk XV von Hochberg zainicjował kolejną przebudowę, zacierając pierwotne elementy zamku i dodając monumentalne neorenesansowe skrzydła. Wieża główna została nadbudowana, a zamkowe wnętrza zyskały nowy wystrój.
Podczas II wojny światowej zamek został przejęty przez nazistów i przystosowywany na kwaterę Hitlera. Zniszczono wówczas znaczną część zabytkowych
Fryderyk Bernard Wernher, Topografia Śląska 1744-1768
wnętrz, a pod zamkiem wydrążono sieć tuneli, w których pracowali więźniowie filii obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Po wojnie zamek przez wiele lat był niezabezpieczony i dewastowany.
Główny korpus zamku składa się z czterech skrzydeł otaczających tzw. Czarny Dziedziniec, gdzie znajdują się herby kolejnych właścicieli. W głównym korpusie można odróżnić partie romańskie i gotyckie. Z budynków wyrasta potężna wieża wzniesiona za Bolka I, później nadbudowywana.
Historia Książa jest ściśle związana z rodem Hochbergów, który w 1846 roku zmienił nazwisko na Hochberg von Pless. Przedstawiciel tego rodu, Jan Henryk XV, poślubił księżnę Daisy, dla której dokonał wspomnianej przebudowy na początku XX wieku.
Obecnie Zamek Książ jest udostępniony do zwiedzania i stanowi jedną z największych atrakcji turystycznych na Śląsku.
Włącz 3D
mek Książ, położony 
