Zamek w Gródku

a przełomie XIII i XIV wieku na wzgórzu na prawym brzegu Wdy istniał gród. Na jego miejscu, przypuszczalnie w okresie między 1308 a 1360 rokiem, Krzyżacy wznieśli niewielki murowany zamek, podlegający komturii w Świeciu.

Zamek posiadał plan nieregularny i zajmował powierzchnię szczytową wzgórza o wymiarach około 23 na 40 metrów. Od trzech stron do murów obwodowych przylegały skrzydła: podpiwniczone skrzydło północne, wschodnie mieszczące kaplicę oraz południowe. Od zachodu zamek został wzmocniony przekopaniem suchej fosy, nad którą przerzucono most. Od tej strony mieściła się wieża bramna dostawiona do zewnętrznej części murów. Na zespół zamkowy składało się również rozległe przedzamcze znajdujące się na zachód od głównego członu.

Historia funkcjonowania warowni była stosunkowo krótka. Zniszczona została prawdopodobnie w czasie wojen polsko-krzyżackich w pierwszej połowie XV wieku. Już w połowie 

fot. ZeroJeden VI 2003

XV stulecia zamek przekształcono w folwark, a po 1466 na skutek postanowień pokoju toruńskiego trafił on w ręce polskie. Prawdopodobnie wkrótce potem został opuszczony. W 1461 roku w dokumentach występuje już tylko folwark, a o zamku nie ma wzmianki. Folwark ten prawdopodobnie mieścił się w miejscu wcześniejszego przedzamcza.

W XVII wieku rozebrano resztki murów zamkowych. Badania prowadzono tu w 1885 roku oraz w latach siedemdziesiątych XX wieku przez M.Kochanowskiego.

Obecnie pozostałości zamku znajdują się na zalesionym wzgórzu, na prawym brzegu starego koryta rzeki, około 1-1,5 km na zachód od nowego koryta Wdy. Aktualnie przedstawia on coś na kształt niedużego, rozgrzebanego przez studentów wykopu, w którym poniewierają się małe kamienie, kawałki cegieł i potłuczonych kafli. W niektórych miejscach przebijają się nieśmiało niewielkie partie ceglanych murów przyziemia. Wstęp jest wolny.

Pokaż na mapie