wór obronny w Wieruszycach znajduje się na wzgórzu nad rzeką Stradomką. Jest to szesnastowieczna obronna siedziba szlachecka, zaliczana do nielicznych zachowanych w Polsce.
Jako pierwsi właściciele Wieruszyc, w roku 1306, wymieniani są Drużynici herbu Szreniawa, którzy otrzymali wieś od króla Władysława Łokietka. Od nazwy wsi przyjęli nazwisko Wieruscy. W połowie XV wieku zbudowali wieżę obronno-mieszkalną na planie prostokąta o wymiarach 11x14 m.
Na początku XVI wieku wieża została rozbudowana, uzyskując wygląd murowanej ""kamienicy"" na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 14,5x15 m. Po pożarze lub katastrofie budowlanej w 1531 roku Wincenty Wieruski wzniósł późnogotycki, dwukondygnacyjny, podpiwniczony dwór z masywną cylindryczną wieżą w narożniku północno-wschodnim, osłaniającą wjazd. Na każdej kondygnacji znajdowały się dwie obszerne sale przedzielone podłużnym korytarzem oraz alkierz w baszcie.
Potomek Wincentego, Jan Wieruski, chorąży nadworny i starosta sądecki, przebudował dwór w stylu renesansowym. Otwory okienne otrzymały kamienne obramienia, a wejścia kamienne portale z herbem Szreniawa w nadprożach. Na fundamentach nieistniejącej wieży mieszkalnej powstała otwarta na południe loggia. Na południowej stronie wzgórza założono tarasowy
fot. ZeroJeden, II 2002
ogród włoski.
W posiadaniu Wieruskich dwór pozostawał do połowy XVII wieku. Następni właściciele, Ołtarzewscy, wybudowali w jego pobliżu barokową rezydencję, a renesansową siedzibę Wieruskich zamienili w spichlerz i wozownię.
Dwór niszczał aż do roku 1981, kiedy to stał się własnością prywatną architekta Marka Skrzyńskiego. Dzięki jego staraniom obiekt został wyremontowany, odzyskując dawny wygląd i stanowi obecnie przykład obronnego dworu renesansowego o znacznej wartości zabytkowej. Zachowały się fragmenty kamieniarki renesansowej w postaci obramowań okien i nadproży wejść.
Dwór w Wieruszycach wzniesiony jest na planie regularnego prostokąta. Do jego budowy użyto łamanego piaskowca karpackiego i fragmentarycznie cegły. Narożniki uzupełniono regularnymi ciosami. Mury mają grubość dochodzącą do dwóch metrów, a piwnice posiadają kolebkowe sklepienia. Posiada dwie kondygnacje naziemne z pomieszczeniamiw dwóch traktach, nakryte sklepieniami na poziomie parteru oraz stropami na piętrze. Dwór zwieńczony jest charakterystycznym dwudzielnym czterospadowym dachem pokrytym gontem. Dostawiona
fot. ZeroJeden, II 2002
do niego oskarpowana wieża ma podobną wysokość i nakryta jest osobnym, ostrosłupowym dachem, także pokrytym gontem. O obronnym charakterze obiektu świadczą umieszczone w dolnej kondygnacji wieży strzelnice kluczowe.
Włącz 3D
ór obronny 
