amek w Konarach wzniesiono prawdopodobnie w drugiej połowie XIV wieku, na miejscu wcześniej obwałowanym. Pierwsza wzmianka o Konarach pochodzi z 1355 roku, kiedy wieś stanowiła własność Słupeckich herbu Rawa. Dokument z tego okresu nie wspomina jednak o zamku. W drugiej połowie XIV wieku wieś należała do Sięgniewa, a następnie do jego syna Grota.
O zamku dowiadujemy się ze źródeł od roku 1403, w związku z działalnością rozbójniczą Grota. Jan Długosz w swoich kronikach wspomina o zabójstwie kasztelana Jana Ossolińskiego, co miało skłonić Władysława Jagiełłę do wysłania wyprawy przeciwko Grotowi. Zamek miał zostać zburzony, a jego właściciel skazany na wygnanie.
Według jednej z miejscowych legend, Grot Słupecki nie został wygnany, lecz zginął w zamku podczas próby ucieczki przez wieżę. Jego brat miał zawrzeć pakt z diabłem, by uciec z obleganej warowni podziemnym przejściem do Węgier, zabierając ze sobą zrabowane kosztowności. Stąd też ruiny zamku zwane są przez miejscowych ""wrotami piekieł"".
Historycy podają w wątpliwość, czy wyprawa karna i zburzenie zamku w ogóle miały miejsce. Hipotezą jest, że warownię odbudowano i użytkowano jeszcze przez kilka stuleci. W późniejszych latach właścicielami
fot. ZeroJeden, X 2004
Konar byli m.in. Sołtykowie, Kochanowscy, Krasińscy, Goniewscy i Gawrońscy. Jeszcze w XIX wieku widoczne były fragmenty murów, zniszczone ostatecznie podczas ostrzału w I wojnie światowej.
Zamek ulokowany był na cyplu wyniosłego wzgórza, na północ od zabudowań wsi, w miejscu o dogodnych naturalnych warunkach obronnych, nad doliną rzeki Koprzywianki. Od strony południowo-zachodniej, gdzie cypel łączy się z terenem, przekopano fosę. Warownię wzniesiono na skraju wzgórza, na litej skale, z użyciem miejscowego kamienia i cegły „palcówki”. Murowany budynek mieszkalny miał plan wydłużonego prostokąta i był częściowo podpiwniczony. Możliwe, że zamek posiadał wieżę. Otaczały go ziemne wały.
Wiosną 1915 roku, podczas I wojny światowej, w okolicach Konar toczyły się walki z udziałem legionistów Pierwszej Brygady pod dowództwem Józefa Piłsudskiego. Okopani na wzgórzu zamkowym legioniści przez ponad miesiąc byli ostrzeliwani przez rosyjską artylerię, co ostatecznie przyczyniło się do zniszczenia pozostałości murów.
Obecnie
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, IV 2021
na terenie zamku znajdują się zarośnięte resztki murów i wałów, trudne do rozróżnienia. Widoczny jest łuk sklepienia piwnic od strony fosy. Nie prowadzono tu badań wykopaliskowych, a amatorskie próby międzywojenne doprowadziły jedynie do odkrycia wspomnianego sklepienia, składającego się z dwóch kolebkowo sklepionych piaskowcem komór przedzielonych filarem, co sugeruje gotycki styl budowli.
W 1525 roku właścicielem zamku lub jego ruin został Piotr Kochanowski, ojciec poety Jana Kochanowskiego.
Pozostałości zamku zajmują zalesiony cypel lessowy, oddzielony fosą. Teren jest porośnięty i trudny do penetracji.
Włącz 3D
mek 
