Chocianowie w latach 1297-99 książę świdnicko-jaworski Bolko I wzniósł gotycki zamek, prawdopodobnie w związku z umacnianiem swojej granicy po przejęciu Chojnowa i Bolesławca. Zamek stał się punktem granicznym na Niskiej Drodze z Lubina do Szprotawy, pozostając w posiadaniu książąt legnicko-brzeskich.
W 1444 roku warownia przeszła w ręce braci Krzysztofa i Mikołaja Dornheimów, obdarowanych nią przez księżnę Elżbietę, żonę księcia Ludwika II brzesko-legnickiego. Ród Dornheimów utrzymał zamek do roku 1507, po czym przechodził on w ręce różnych rodów rycerskich, w tym Nostitzów, Stoschów i Dohnów.
Około 1600 roku gotycka warownia została gruntownie przebudowana. W latach 1728-1732, za czasów Melchiora Gottloba von Rederna, zamek został przekształcony
Okno piętra w elewacji południowej, fot. JAPCOK, V 2004
w dwukondygnacyjny barokowy pałac. Przebudowę zaprojektował i przeprowadził architekt Marcin Frantz z Rewla. Zamek zachował jedynie czworoboczną, dołem gotycką wieżę. Główna, zachodnia fasada budynku została zaakcentowana prostokątnym ryzalitem z balkonowym portalem wejściowym, prowadzącym na dziedziniec honorowy. Wejście zdobiły podwójne kolumny wspierające profilowany gzyms. Południowa fasada ogrodowa, również z ryzalitem, posiadała paradne schody prowadzące do ogrodu. Wieżę zwieńczono rokokowym hełmem. W trakcie przebudowy założono park pałacowy i wzniesiono dwie oficyny.
W 1945 roku zamek uległ poważnym zniszczeniom w wyniku działań wojennych. Po wojnie został częściowo zabezpieczony, lecz nieużytkowany popadał w ruinę. W 1997 roku zamek znalazł prywatnego właściciela, który rozpoczął remont zdewastowanej budowli z zamiarem przekształcenia jej w hotel. Do czasów obecnych zachowała się kwadratowa wieża z rokokowym hełmem oraz fragmenty murów obwodowych.