1285 roku w Białej Nyskiej wzmiankowano gród. W latach 70. XIII wieku Biała i tereny wokół niej stały się przedmiotem sporu między biskupem wrocławskim Tomaszem II a księciem wrocławskim Henrykiem IV Probusem. Biała Nyska znalazła się wśród 65 wsi zagarniętych przez księcia, co spotkało się z ostrą krytyką biskupa.
W latach 1292-1296 książę świdnicko-jaworski Bolko I Surowy, dążąc do utrzymania panowania na pogranicznym terenie biskupstwa nysko-otmuchowskiego, rozpoczął w Białej budowę zamku, być może murowanego. Jednak na mocy układu księcia z biskupem wrocławskim Janem III (następcą Tomasza II), w 1296 roku zamek został zburzony.
W XVI wieku na miejscu dawnej warowni wzniesiono nowy zamek. W XVIII wieku przekształcono go w pałac otoczony fosą. Był to murowany obiekt z cegły i kamienia, otynkowany na rzucie czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem i cylindryczną wieżą w narożniku. Wokół pałacu założono park w stylu angielskim.
Ostatnim właścicielem majątku w Białej Nyskiej był baron Krystian Rudolf von Falkenhauzen, który w 1940 roku popełnił samobójstwo.
W 1945 roku pałac został poważnie zniszczony. Po zakończeniu wojny ruiny nie zostały zabezpieczone i w latach 70. ówczesne władze nakazały ich rozbiórkę. Obecnie jedyną pozostałością po zamku i pałacu w Białej Nyskiej jest zdewastowany park z wyspą i brama wjazdowa na teren pałacowy.
Włącz 3D
1285 roku 
