Zamek w Zawichoście

amek w Zawichoście, fundacji Kazimierza Wielkiego, wzmiankowany przez Janka z Czarnkowa i Jana Długosza, wzniesiono na lewym brzegu Wisły, być może na miejscu wcześniejszego grodu. Gród ten, strzegący przeprawy przez rzekę i będący siedzibą kasztelani, funkcjonował już w XII wieku, o czym świadczy bulla papieska z 1148 roku.

Zamek kazimierzowski, zbudowany z cegły na kępie otoczonej odnogami Wisły, miał raczej niewielkie rozmiary. Przypuszczalnie w XVI wieku nastąpiła jego rozbudowa. Po rozbudowie składał się z dwóch murowanych budynków, 

Zamek na sztychu Erika Dahlbergha z dzieła Samuela Pufendorfa 'De rebus a Carolo Gustavo gestis', 1656 rok

stojących naprzeciw siebie i połączonych murami z blankami. Wjazd prowadził przez przygródek otoczony drewniano-ziemnymi wałami.

Kres funkcjonowania zamku nastąpił w roku 1657, kiedy to został zniszczony przez Szwedów podczas potopu. W 1678 roku częściowo rozebrano mury zamkowe. Ostatecznego zniszczenia dokonała Wisła w 1813 roku, zmieniając swój nurt i zalewając ruiny. Na początku XX wieku, przy niskim stanie wody, można było jeszcze dostrzec resztki ceglanych murów.