ojnowice są wzmiankowane w źródłach pisanych od XIII wieku, a dokładniej jako Wognowice w 1278 roku oraz Woynewicz w 1338 roku. W XIV wieku funkcjonowała tu ufortyfikowana siedziba rycerska, być może wzniesiona przez Johanna Skoppa, dzierżawcę dóbr od 1351 roku, lub przez wcześniejszych właścicieli – braci Tyla i Bertholda von Zindal. Prawdopodobnie był to niewielki, dwupiętrowy budynek mieszkalny otoczony ceglanym murem obronnym z krenelażem, fosą i drewnianym mostem zwodzonym. Teren wzmocniono konstrukcją z dębowych pali wypełnionych gliną i kamieniami.
Na początku XV wieku wieś należała do uszlachconej rodziny mieszczańskiej von Krickow, co było powszechnym trendem wśród miejskich patrycjuszy. W 1511 roku Wojnowice trafiły w ręce Achatiusa Haunolda, prezesa Rady Miejskiej Wrocławia, a następnie w 1513 roku do Mikołaja von Schebitza. Ten ostatni, po częściowym rozebraniu gotyckiej warowni, rozpoczął budowę reprezentacyjnej siedziby, koncentrując się głównie na skrzydle północnym zamku. Prace, z przerwami, trwały do 1530 roku.
W 1537 roku dobra wojnowickie przeszły na własność Lukrecji Boner, żony Jakuba Bonera, bankiera z Krakowa.W latach 1545-1560 Bonerowie kontynuowali przebudowę, nadając zamkowi formę czteroskrzydłowego założenia otoczonego podwójną fosą. Zbudowany z cegły zamek ma plan
fot. ZeroJeden, X 2005
zbliżony do kwadratu o bokach 22x24 metry. Wszystkie skrzydła poza północnym, który jest trzykondygnacyjny, posiadają po dwie kondygnacje i dwuspadowe dachy. Skrzydło północne zwano „domem pańskim” i w nim umieszczono wjazd. Do budowy użyto cegły, a piaskowca do obramień okiennych i portali. Na wewnętrznym dziedzińcu wzniesiono krużganek wsparty na renesansowych arkadach. Przy skrzydle wschodnim dodano loggię pełniącą rolę paradnego korytarza, a pośrodku dziedzińca stanęła studnia.
W latach 70. XVI wieku drugi mąż Lukrecji, Andreas Hertwig, prowadził prace wykończeniowe. Dobudowano w narożniku skrzydła północnego kwadratową wieżyczkę wysuniętą ryzalitowo. Na elewacji frontowej umieszczono renesansowy portal z herbami Jakuba Bonera i Lukrecji Huber oraz herbem Andreasa von Hertwig. Budynki mieszkalne otrzymały schodkowe szczyty z wolutami.
W kolejnych wiekach zamek często zmieniał właścicieli, reprezentujących głównie mieszczańskie rody śląskie. Około 1650 roku zmieniono obramienie portalu wejściowego.
fot. ZeroJeden, X 2005
W połowie XIX wieku drewniany most zastąpiono murowanym, opartym na trzech arkadach.
Podczas ofensywy radzieckiej wiosną 1945 roku zamek został uszkodzony i ograbiony. W latach 80. XX wieku Stowarzyszenie Historyków Sztuki odremontowało go. W 2014 roku zamek stał się własnością Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego.
Do dzisiaj zachowały się fragmenty murów wkomponowane w część wschodniego skrzydła, fosa oraz pozostałości drugiej fosy na odcinku północnym. Cechy późnośredniowieczne reprezentują też wykusze latrynowe, a renesansowe kamieniarka okienna i drzwiowa, kartusze herbowe, arkady i fragmenty fresków. Dziś w zamku mieszczą się biura fundacji, sale konferencyjne, hotel i restauracja.
Włącz 3D
jnowice są wzmiankowane 
