a przesmyku między Jeziorem Biskupińskim i Weneckim przed 1383 rokiem Mikołaj Nałęcz z Chomiąży, kasztelan nakielski i sędzia kaliski, wzniósł zamek na planie kwadratu o boku 33,5 metra. Nałęcz, zwany Diabłem Weneckim, wykorzystywał twierdzę do awanturnictwa i wyzysku okolicznej ludności.
Zamek wzniesiono na naturalnym wzniesieniu, co zapewniało mu dodatkowe walory obronne. Składał się z murów obwodowych o długości boku 33 metrów, tworzących czworoboczny narys. W północno-wschodnim narożniku znajdowała się wieża o boku 10m, pełniąca funkcje mieszkalne i obronne. Wzdłuż zachodniego muru usytuowany był budynek mieszkalny. Wjazd na dziedziniec prowadził przez umocnione przedbramie, wysunięte przed lico południowej kurtyny murów. Całość otaczała fosa, której brzegi umocniono drewnem.
W 1395 roku, podczas konfliktu z Grzymalitami, zamek został uszkodzony w wyniku oblężenia. Po śmierci Mikołaja Nałęcza w 1400 roku, Wenecja przeszła na własność jego zięcia z rodziny Pomianów z Warzymowa.
Między 1411 a 1420 rokiem zamek strawił
Zamek na zdjęciu lotniczym, fot. ZeroJeden, IV 2023
pożar. Po tym wydarzeniu Mikołaj Pomian sprzedał majątek arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Mikołajowi Trąbie. Przed 1436 rokiem, z inicjatywy Mikołaja Trąby lub jego następców, zamek został powiększony. Otoczono go drugim obwodem murów, wysuniętym przed pierwotny o około 5 metrów. Na narożnikach drugiego muru wzniesiono małe basteje, przystosowane do prowadzenia ognia artyleryjskiego. Przypuszcza się, że budowlę wzmocniono drugą linią muru na planie pięciokąta, wyposażoną w cylindryczne basteje. Modernizacją fortyfikacji kierował Grzegorz z Osseku sprowadzony z Moraw.
Podczas tej rozbudowy budynek mieszkalny powiększono o kaplicę. Możliwe, że zamek przystosowano również do więzienia w nim księży narażających się władzy kościelnej, a szczególnie zwolenników ruchu husyckiego.
W końcu XV wieku arcybiskup Jakub z Sienna,w związku z reformą biskupiego klucza żnińskiego, wydał polecenie zburzenia zamku weneckiego. Materiał z rozbiórki, prowadzonej w latach 1479-1480, posłużył jako budulec nowej rezydencji arcybiskupów
Ruiny zamku w Wenecji na zdjęciu z okresu międzywojennego
w Żninie. Wenecja stała się jedną z nielicznych siedzib obronnych na Niżu Polskim, które przestały funkcjonować już u schyłku średniowiecza.
Przez wieki, ruiny zamku popadały w zapomnienie, przykryte ziemią i zaroślami. Dopiero od 1968 roku Czesław Sikorski rozpoczął badania archeologiczne, odsłaniając i zabezpieczając relikty twierdzy jako trwałą ruinę.
Nazwa Wenecja, według jednej z teorii, nawiązuje do malowniczego położenia pomiędzy jeziorami Skrzynką, Weneckim i Biskupińskim. Miał ją wprowadzić Mikołaj Nałęcz, widząc podobieństwo do słynnej stolicy dożów.
Obecnie ruiny zamku są udostępnione dla turystów w sezonie letnim, po zakupie biletu umożliwiającego również zwiedzenie Muzeum Kolei Wąskotorowej. W pobliżu zamku znajduje się wystawa machin oblężniczych.
Włącz 3D
przesmyku między Jeziorem Biskupińskim i Weneckim przed 1383 rokiem Mikołaj Nałęcz 
