amek w Tudorowie, wzniesiony prawdopodobnie w połowie XIV wieku, usytuowany był na niewielkim, skalnym cyplu o stromych zboczach. Pierwsza wzmianka o *castrum* w Tudorowie pochodzi z 1371 roku, kiedy to wieś stanowiła własność rycerza Pełki herbu Janina. W dokumentach sądowych z tego roku odnotowano, że Pełka miał dokonać zatrzymania wód rzeczki Opatówki w celu rozszerzenia zalewisk.
Teren zamku oddzielono od pozostałej części wzgórza przekopaną fosą, nad którą wjazd prowadził przez zwodzony most. Dodatkową ochronę z trzech stron zapewniały strome zbocza otoczone potokiem, a z czwartej wał kamienno-ziemny. Jan Długosz wspomina o dwóch właścicielach Tudorowa w XV wieku - Mikołaju i Piotrze, pieczętujących się herbem Janina, którzy prawdopodobnie byli potomkami Pełki.
Centralnym
fot. ZeroJeden, VII 2001
elementem założenia była kamienna wieża, wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu o bokach 9,35x10,5 metra. Wykonana z wapienia oraz płaskich łupków, charakteryzowała się grubymi murami (2 metry grubości u podstawy) i pierwotnie posiadała przynajmniej trzy kondygnacje. Wieża łączyła funkcje mieszkalne z obronnymi. Świadczyły o tym strzelnice i wejście, pierwotnie usytuowane na poziomie drugiej kondygnacji. Oprócz wieży, w obrębie murów obwodowych znajdowały się prawdopodobnie jedynie budowle gospodarcze, głównie drewniane. Wieża była budowlą wolnostojącą, otoczoną niezidentyfikowaną zabudową gospodarczą.
W 1514 roku dobra tudorowskie z zamkiem nabył od Jana Tudorowskiego herbu Janina Krzysztof Szydłowiecki, kasztelan sandomierski, a później kanclerz koronny. W 1517 roku Jan Tudorowski sprzedał wieś wraz z wieżą Piotrowi Szydłowieckiemu. W 1536 roku córka Krzysztofa, Zofia, wniosła Tudorów do majątku Jana Tarnowskiego, hetmana wielkiego koronnego, wychodząc za niego za mąż. Po Tarnowskich zamek przechodził przez ręce rodów Ostrogskich, Wiśniowieckich, Lubomirskich, Sanguszków, Potockich i Karskich.
Pod koniec XVII lub na początku XVIII wieku zamek został opuszczony, a niszczejące ruiny stały się źródłem budulca dla okolicznej ludności. Nie zachowały się żadne wizerunki zamku z okresu jego funkcjonowania, a przypuszczenia co do jego wyglądu opierają się na badaniach archeologicznych przeprowadzonych w latach 1989-1990 przez M. Florka. Obecnie wieża zachowała się do wysokości 20 metrów, przy czym trzecia kondygnacja jest częściowo zniszczona.
Widok od zachodu, fot. ZeroJeden, IV 2007
Dawne wejście zostało zamurowane, widoczne jest jedynie ostrołukowe, częściowo zachowane obramienie. W większości zamurowane zostały także strzelnice. Istniejące wejście powstało prawdopodobnie w czasach współczesnych.
Włącz 3D
mek 
