Zamek w Sarnowie

amek rycerski w Sarnowie, wzniesiony prawdopodobnie przez ród Świnków, znajdował się w dolinie rzeki (w opisie wspomniana jako Szronka i Przypalenica), na jej prawym brzegu. Lokalizacja na skraju wsi i ukształtowanie terenu sugerują regularny kształt założenia obronnego.

Pierwsza wzmianka o Sarnowie pochodzi z roku 1367, kiedy to Kazimierz Wielki wydał w Płocku Piotrowi Śwince i jego synowi prawo dziedziczenia tej miejscowości, o czym wspomina również Jan Długosz. Biorąc pod uwagę fakt, iż Świnkowie byli właścicielami Sarnowa w XIV wieku, to właśnie ich uważa się za fundatorów obronnej rezydencji.

W XV-wiecznych opisach fortalicja w Sarnowie składała się z wieży mieszkalnej oraz budynków gospodarczych. Całość otaczała szeroka, nawodniona fosa. Obok znajdował 

Widok z lotu ptaka od południa, fot. ZeroJeden, VIII 2013

się przygródek, do którego droga prowadziła przez most przerzucony nad fosą. Pierwotnie wszystkie zabudowania były drewniane.

W 1478 roku Janusz II, książę mazowiecki, polecił wypłacić środki na przebudowę zamku rycerskiego w Sarnowie.

Na przełomie XV i XVI wieku w obrębie drewnianych zabudowań wzniesiono murowany dom główny. Późniejsze wieki przyniosły upadek tego niewielkiego rycerskiego zamku. W 2 połowie XIX wieku, jak podaje Bronisław Chlebowski, w ogrodzie dworskim znajdowały się jeszcze ślady wałów i nasypów. Do czasów współczesnych, oprócz fosy, nie zachowały się żadne inne widoczne ślady zamkowych murów. Obecnie na skraju wsi znajduje się ziemny nasyp będący pozostałością po istniejącym tu obiekcie obronnym.