Zamek w Rembowie

amek w Rembowie, zwany również Szumsko, znajduje się pomiędzy drogą Łagów-Raków a wsią Rembów, na szczycie stromego wzniesienia. Pierwsza wzmianka o miejscowości, ówcześnie zwanej Podgrodzie, pochodzi z końca XV wieku i znajduje się w ""Liber beneficiorum"" Jana Długosza.

Budowę zamku datuje się na początek XIV wieku. Uważa się, że fundatorami byli Jakub lub Krzesław z Szumska z rodu Odrowążów, stąd nazwa Szumsko lub Sumsko. Został wzniesiony jako obiekt prywatny świadczący o znaczeniu rodu Odrowążów. Sienieńscy, jak podają inne źródła, również mogli mieć związek z budową zamku w XIV wieku.

Przy budowie oddzielono cypel wysoczyzny lessowej kilkumetrowym rowem, tworząc wzniesienie o stromych zboczach otoczone potokiem. Zamek miał nieregularny owalny plan, 

Rekonstrukcja zamku w Rembowie według Romana Mirowskiego

dostosowany do konfiguracji terenu. Podzielony był na dwie części: zachodnią o charakterze gospodarczym oraz położoną znacznie wyżej wschodnią, mieszkalną. Do budowy użyto miejscowego piaskowca. Prace archeologiczne zidentyfikowały ślady czterech domów w obrębie murów.

Budowa zamku przebiegała w dwóch etapach. W pierwszym wzniesiono mury obwodowe oraz centralnie położoną kwadratową wieżę obronno-mieszkalną. W drugim etapie powstał trzyizbowy budynek przy murze północnym oraz kolejna wieża, być może stołp, w części wschodniej. Wjazd do zamku prowadził od południa. Obok bramy, na wschód od niej, wzniesiono czwarty budynek. Elementem obrony aktywnej była tzw. ""kurza stopka"" - wysunięty poza mury wykusz wsparty na dwóch przyporach, mieszczący niewielką izdebkę.

Po roku 1357 zamek przeszedł na własność rodziny Kurozwęckich. Historycy uważają, że przed rokiem 1435 został opuszczony i popadł w ruinę. Do upadku obiektu przyczyniły się także błędy konstrukcyjne, wzniesienie budowli na terenie lessowym spowodowało zjawisko suffozji, czyli zsuwanie się 

Plan zamku XIV-wiecznego według Leszka Kajzera i Janusza Kuczyńskiego 'Średniowieczny zamek rycerski w Rembowie koło Rakowa'

gruntu po stromych zboczach. Mury niezwiązane ze skalnym podłożem zaczęły się wychylać i przesuwać. Brak wyrobów żelaznych w wykopach archeologicznych sugeruje, że warownię opuszczono celowo, zabierając przedmioty wartościowe.

Zamek uległ zniszczeniu w czasie wojen w XVII i XVIII wieku. Opuszczony zamek stał się źródłem materiału budowlanego dla okolicznej ludności. Kamienne mury zostały rozebrane niemal do poziomu fundamentów, a teren przekopany przez poszukiwaczy skarbów. Obecnie na wzgórzu można zobaczyć jedynie nikłe relikty murów, ślady piwnic oraz resztki fundamentów budowli.