amek w Pszczynie, pierwotnie obronna siedziba książąt raciborsko-opolskich, powstał w drugiej połowie XIV wieku z inicjatywy Heleny Korybutówny, bratanicy Władysława Jagiełły, która panowała na ziemi pszczyńskiej w latach 1424-1449. Budowę zamku zakończono prawdopodobnie przed 1433 rokiem, ponieważ w tym roku skutecznie odpierał on najazd husytów. Do jego budowy użyto ręcznie formowanej cegły, tzw. ""palcówki"".
Zamek wzniesiono na planie czworoboku, składającego się z dwóch
Litografia (w oryginale barwna) E.Depoix z 1864 roku. Zamek przed przebudową na barokową rezydencję
odrębnych budynków tworzących skrzydło zachodnie oraz mniejszego skrzydła wschodniego, połączonych murami obronnymi. Mur południowy poprowadzono skośnie, a na jego końcach znajdowały się dwie wieże: czworoboczna w narożniku południowo-zachodnim i cylindryczna w narożniku południowo-wschodnim. Fundamenty cylindrycznej wieży, wykonane z kamienia łupanego, wskazują, że był to wolnostojący stołp, najstarszy, czternastowieczny element pierwotnej strażnicy. Od strony południowej i wschodniej zamek otaczał wał i fosa. Wjazd prowadził od strony miasta przez most zwodzony. W 1474 roku zamek został zdobyty przez wojska węgierskie, co spowodowało znaczne zniszczenia umocnień.
W 1517 roku Pszczyna stała się stolicą Wolnego Państwa Stanowego, a jej właścicielem został węgierski magnat Aleksy Turzo. W 1548 roku jego syn Jan sprzedał państwo pszczyńskie biskupowi wrocławskiemu Baltazarowi Promnic. Jego bratanek, Stanisław Promnic, rozpoczął renesansową przebudowę zamku. W jej wyniku powstała trójskrzydłowa budowla z wewnętrznym dziedzińcem otoczonym sklepionymi
fot. ZeroJeden, XI 2000
krużgankami. Po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej i pożarze w 1679 roku, zamek został odbudowany, a na miejscu dawnej wartowni przy moście zwodzonym wzniesiono budynek ""Warty"" z bramą wjazdową zwaną Bramą Wybrańców.
W 1734 roku Erdmann Promnic rozpoczął kolejną przebudowę, jednak pożar w 1737 roku zniszczył nowo wzniesioną część zamku, skrzydło zachodnie i gotycką wieżę. Prace wznowiono po pożarze, przekształcając zamek w barokowy pałac. Trwające ponad 200 lat panowanie Promniców zakończyło się w 1765 roku, kiedy Jan Adam zrzekł się ordynacji pszczyńskiej na rzecz siostrzeńca, księcia Fryderyka Erdmanna Anhalt-Köthen. Po wygaśnięciu książęcej linii Anhaltów z Köthen, dobra przejął Jan Henryk X hrabia Hochberg, który w 1850 roku otrzymał tytuł księcia von Pless.
Obecny wygląd pałacu zawdzięczamy Janowi Henrykowi XI, który objął dobra pszczyńskie w 1855 roku. W latach 1870-1876, z inicjatywy Jana Henryka XI, zamek został przebudowany w stylu francuskim przez architekta Aleksandra Hipolita Destailleur.
Robert Weber, Schlesische Schlosser, 1909
Skrzydło północne wzbogacono o trakt południowy z trójbiegową klatką schodową i salą jadalną z ogromnymi lustrami sprowadzonymi z Paryża. Przekształcono także amfiladę apartamentów z Wielkim Salonem i biblioteką, a założenie parkowe zyskało romantyczny charakter.
Podczas I wojny światowej w zamku mieściła się Kwatera Główna armii cesarskiej. Po zakończeniu wojny Pszczyna została przyłączona do Polski, a pałac pozostał w rękach Hochbergów. W czasie II wojny światowej pałac przetrwał bez większych uszkodzeń i w 1946 roku został przeznaczony na muzeum.
Obecnie w Zamkuw Pszczynie mieści się Muzeum Zamkowe, które posiada bogate historyczne wyposażenie, częściowo oryginalne, uzupełnione wyselekcjonowanymi zbiorami z opuszczonych majątków z Górnego Śląska. Muzeum w Pszczynie jest jednym z nielicznych tego typu placówek w Europie Środkowej. Zespół zamkowo-parkowy obejmuje pałac, oficynę zamkową, stajnie, wozownię i park krajobrazowy.
Włącz 3D
mek 
