amek w Prochowicach, położony wśród podmokłych łąk nad Kaczawą, w pobliżu jej ujścia do Odry, ma bogatą historię sięgającą XIII wieku. Pierwsza wzmianka o miejscowości Prochowice (Parchovici) pochodzi z 1217 roku.
W XIII wieku mógł istnieć w tym miejscu drewniany gródek rycerski, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z 1317 roku. Władający nim Piotr z Prochowicw 1383 roku sprzedał rodzinny majątek księciu legnickiemu Ruprechtowi, który w 1400 roku oddał go w lenno Otto von Zedlitzowi Starszemu.
Na początku XV wieku, około 1422 roku, nowi właściciele z rodu von Zedlitz zburzyli stary drewniany gród i na jego miejscu wznieśli nowy, ceglany zamek. Zbudowano go na planie prostokąta, z budynkiem mieszkalnym od strony północnej i bramą wjazdową od południa. W południowo-zachodnim narożniku stanęła wysoka, ponad 30-metrowa, graniasta wieża, dominujący element gotyckiego zamku, pełniąca funkcje mieszkalne, obronne i więzienne (loch w dolnej kondygnacji). Dojazd do zamku prowadził przez groblę i most nad fosą. W 1420 Otto dokonał pierwszej modernizacji zamku, rozbudowując jego umocnienia i podwyższając wieżę główną.
Rodzina von Zedlitz władała Prochowicami do 1554 roku, kiedy to Otto Młodszy sprzedał majątek swojemu zięciowi, feldmarszałkowi cesarskiemu Hansowi von Oppersdorf. W tym okresie
fot. JAPCOK, V 2004
przebudowa zamku ograniczyła się do wprowadzenia elementów renesansowych, w tym budowy skrzydła z kaplicą wzdłuż muru południowego. Powstało wschodnie skrzydło połączone z kaplicą zamkową oraz skrzydło bramne od strony południowej, tworząc drugi dziedziniec zamknięty od zachodu budynkiem gospodarczym. Dom gotycki otrzymał renesansowy szczyt, a przejazdy bramne nowe portale. W latach 1548-62 zamek został przebudowany pod kierunkiem Hansa Lyndnera.
W 1564 roku zamek przeszedł we władanie książąt legnickich i był rezydencją księcia Henryka XI. Następnie na krótko stał się własnością rodu Schoenaichów, by w 1594 roku ponownie przejść we władanie książąt piastowskich.
Na początku XVII wieku zamek został zdobyty i zniszczony przez wojska szwedzkie. Mimo prób odbudowy nie odzyskał dawnej świetności. Po śmierci ostatniego piasta, księcia Jerzego Wilhelma, przeszedł na własność cesarza Leopolda Habsburga, a od 1741 roku stał się własnością królów pruskich z dynastii Hohenzollernów. Służył jako mieszkanie różnym
Widok z lotu ptaka od północnego-zachodu, fot. ZeroJeden, IV 2013
dzierżawcom, aż do 1820 roku, kiedy to kupił go Erdman Sylvius hrabia von Puckler, który w latach 1835-37 dokonał odbudowy, dobudowując czwartą kondygnację budynku średniowiecznego.
Kolejnym właścicielem został w 1906 roku Curt hrabia von Strachwitz z Sadowa, który postanowił przywrócić zamkowi dawną świetność, jednak jego wysiłki zostały zniweczone w 1945 roku, kiedy w wyniku działań wojennych zamek został poważnie zniszczony.
Pierwsze prace zabezpieczające miały miejsce w 1960 roku, po tym jak rok wcześniej runęła część skrzydła mieszkalnego. Do czasów obecnych zachował się główny korpus zamku z gotycką wieżą i budynkiem mieszkalnym, brama z renesansowym portalem oraz wały z bastejami. Obecnie zamek jest własnością prywatną i trwa jego powolna rewitalizacja.
Włącz 3D
mek 
