XIII wieku w Owieśnie istniał gródek obronny, prawdopodobnie założony w 1260 roku, kiedy miejscowość wzmiankowana jest jako „Ovesonovo”. Gródek mógł powstać z inicjatywy rodu Pogorzelów.
W początkach XIV wieku ród Pogorzelców, później von Pogarell, wzniósł z kamienia zamek rycerski na planie koła o średnicy około 30 metrów. Fundatorem mógł być Jarosław von Habendorf, wzmiankowany w 1338 roku. Zamek składał się z trójdzielnego, piętrowego budynku mieszkalnego dostawionego do wewnętrznej strony kamiennego muru obwodowego. Od południa znajdowała się cylindryczna wieża typu bergfried. Wewnętrzny dziedziniec miał plan zbliżony do trapezu. Całość ufortyfikowano nawodnioną fosą i drugim obwodem murów z czworoboczną basztą flankującą wjazd.
W połowie
fot. ZeroJeden, IV 2010
XVI wieku zamek przeszedł w ręce rodziny von Brock. Na początku XVII wieku, za sprawą Zygmunta von Bock, przeprowadzono późnorenesansową przebudowę, rozbudowując budynki mieszkalne i zmniejszając dziedziniec. Od strony południowej wzniesiono drugi, zewnętrzny pierścień zabudowy mieszkalnej, dwukondygnacyjny, z tynkowanymi elewacjami zdobionymi dekoracją sgrafittową. Przebudowano wieżę, wzmacniając ją skarpami i nadając dolnej części kształt graniastosłupa o podstawie kwadratu, a wyższej – ośmioboku. Po przebudowie wieża wraz z hełmem miała około 60 metrów wysokości. Zamek przystosowano do użycia broni palnej, umieszczając stanowiska ogniowe w kazamatach i na wieży.
Do 1679 roku Owiesno należało do hrabiego Augusta z linii Piastów legnicko-brzeskich. Następnie zamek przeszedł w posiadanie rodów von Nimptsch i von der Heyde. W 1742 roku Konrad von der Heyde przeprowadził barokową przebudowę, podwyższając budynki mieszkalne o jedną kondygnację, zmieniając elewacje i wnętrza. Powstały ozdobne bramy, a most
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, VII 2019
nad fosą udekorowano posągami o tematyce mitologicznej. Wokół zamku założono park.
W 1797 roku Zofia Julianna Magdalena von der Heyde wniosła Owiesno w posagu Chrystianowi Fryderykowi von Seidlitz, dzięki czemu zamek stał się własnością rodziny Seidlitzów, w której rękach pozostał do 1945 roku. W latach 1879-85 miała miejsce kolejna przebudowa, zmieniająca układ i wystrój pomieszczeń, wieżę oraz sienie wjazdowe.
Pomimo iż okres wojenny zamek przetrwał bez większych zniszczeń, powojenne zaniedbania doprowadziły go do ruiny. W 1964 roku runęła wieża, niszcząc budynki mieszkalne. Pozostawiony bez opieki, został rozgrabiony i zdewastowany.
W 2003 roku obiekt przejęła Fundacja „Zamek Chudów”, która odgruzowała ruiny do poziomu dziedzińca, odsłaniając najniższą kondygnację wieży i fragmenty muru obwodowego.
Włącz 3D
XIII wieku 
