ierwsza wzmianka źródłowa o Oporowie pochodzi z 1363 roku, wymieniając Bogusława z Oporowa herbu Sulima, kanonika gnieźnieńskiego i archidiakona, jako właściciela. Uważa się, że jego ojciec, Stefan z Oporowa, chorąży łęczycki, zbudował w połowie XIV wieku drewniany dwór, który znajdował się na terenie dzisiejszego parku i został spalony pod koniec tego samego stulecia.
W 1418 roku pojawia się informacja o obronnej siedzibie w Oporowie, *fortalicium*, będącym własnością podkomorzego łęczyckiego Mikołaja Oporowskiego herbu Sulima. Prawdopodobnie w tym czasie istniała w tym miejscu czworoboczna, podpiwniczona wieża otoczona fosą. Jan Długosz przypisuje fundację zamku Władysławowi Oporowskiemu w latach 1434-1449, jednak badania archeologiczne sugerują, że już na początku XV
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, X 2018
wieku wieża została włączona w obwód murów obronnych.
Władysław Oporowski, syn Mikołaja, kontynuował rozbudowę zamku. Zrezygnował z planów budowy domu mieszkalnego przy kurtynie wschodniej, zamiast tego wznosząc w połowie długości muru wschodniego wieżę, w której na wyższej kondygnacji umieszczono kaplicę. Wieża ta miała plan półelipsy, przechodzącej w sześciobok w górnej partii i była przystosowana do użycia broni palnej. Wzniesiono murowane skrzydło południowe. Zamek posiadał również skrzydło północne, jednak było ono drewniane i szybko zostało rozebrane. Wewnętrzny dziedziniec od północy i wschodu otaczał mur zwieńczony blankami i zaopatrzony w otwory strzelnicze.
Wjazd na zamek prowadził od strony zachodniej, przez czworoboczną wieżę. Posiadał rozbudowane przedbramie lub budynek bramny oraz most zwodzony. Budowli nadano charakter rezydencji, odsuwając na drugi plan jej walory obronne.
Na początku XVII wieku zamek przeszedł w ręce rodziny Tarnowskich herbu Rola. W 1657 roku podczas „potopu” oddział
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, X 2018
wojsk szwedzkich podpalił zamek, niszcząc dachy, szczyty domu mieszkalnego, stropy i górne kondygnacje wieży. Po wojnie zamek został odbudowany, wprowadzono nowe dachy i prostokątne okna, a także wzniesiono murowany budynek przy kurtynie północnej w miejsce drewnianego. Założono również ogród na południe od zamku.
W XVIII wieku zamek kilkukrotnie zmieniał właścicieli, którymi byli kolejno Sołłohubowie, Korzeniowscy, Pociejowie, Orsetcy i Karscy. Jan Sołłohub połączył czworoboczną wieżę ze skrzydłem południowym, tworząc krótkie skrzydło zachodnie. Zlikwidowano pierwotne otwory wejściowe do domu mieszkalnego i wieży, a most zwodzony zastąpiono stałym pomostem. Zamek zyskał barokowy wystrój.
W latach 1837-44 Tomasz Orsetti przeprowadził remont połączony z niewielką rozbudową w stylu neogotyckim. Od strony dziedzińca dobudowano dwie przybudówki: pokój kredensowy w narożniku północno-zachodnim oraz garderobę dla służby w narożniku południowo-wschodnim. Przebudowano otwór bramny, nadając mu neogotycki wygląd,
Widok od południa, fot. ZeroJeden, II 2007
i powiększono podjazd, tworząc taras.
Po drugiej wojnie światowej zamek został odrestaurowany z dbałością o zachowanie gotyckiego charakteru. Rozebrano XIX-wieczną garderobę, dzięki czemu można było odtworzyć drewniane krużganki i przejście do kaplicy. Odkryto ostrołukowy portal prowadzący z Sali Rycerskiej na ganek. Podwyższono dachy, zrekonstruowano wnęki strzelnicze i naprawiono krenelaż. Obecny kształt zamku jest wynikiem kompromisu między regotyzacją a zachowaniem nawarstwień historycznych.
Obecnie w zamku mieści się Muzeum Wnętrz Stylowych oraz Urząd Stanu Cywilnego.
Włącz 3D
erwsza wzmianka źródłowa o Oporowie pochodzi 
