amek w Nowym Korczynie wzniesiono w XIV wieku z fundacji Kazimierza Wielkiego. Kronikarz Janko z Czarnkowa wspomina o tym fakcie. Zlokalizowany był w widłach Wisły i Nidy, na prawym brzegu Nidy, naprzeciw miasta, pierwotnie na planie regularnego czworoboku. Charakterystyczne są ślady fundamentów w postaci ziemnego nasypu. W dolnych partiach budowli użyto kamienia wapiennego, a w wyższych cegły. Otoczony był fosą zasilaną wodą z Nidy. Wjazd do zamku prowadził od strony miasta przez most
zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, VII 2020
broniony wieżyczką.
Początkowo zamek pełnił funkcję siedziby zarządcy królewskiego. Po wstąpieniu na tron Władysława Jagiełły, Nowy Korczyn stał się jedną z jego ulubionych siedzib. W latach 1388-89 przeprowadzono prace naprawcze murów, a w latach 1403-08 zamek rozbudowano z przeznaczeniem na skarbiec królewski i rezydencję. W 1416 roku Nowy Korczyn stał się siedzibą starostwa. Zamek był wówczas miejscem licznych zjazdów i często gościł dwór królewski. Zachowane opisy z lustracji wymieniają domy mieszkalne z wielkimi salami i komnatami królewskimi oraz liczne budynki gospodarcze.
W latach 1515-32 Krzysztof Szydłowiecki dokonał kolejnej rozbudowy. Lustracja z tego okresu wspomina o około 80 komnatach w części rezydencjonalnej, rozbudowanej części gospodarczej, wieży w południowym narożniku wykorzystywanej jako więzienie, kaplicy, mieszkaniu pisarza grodzkiego oraz pomieszczeniach do przechowywania ksiąg grodzkich.
Kres świetności zamku nastąpił w czasie potopu szwedzkiego w 1655 roku i kolejnego najazdu w 1702 roku.
Lekkie wybrzuszenie nazywa się zamczysko, ale po zamku ślad nie został, fot. ZeroJeden, V 2000
Zamek został ograbiony i spalony. Nie został odbudowany, a pod koniec XVIII wieku rozebrano go na materiał budowlany. Do czasów współczesnych nie zachowały się widoczne na powierzchni ziemi pozostałości murów. Zachowały się jednak ślady fundamentów.
Włącz 3D
mek 
