amek w Mokrsku Górnym powstał w drugiej połowie XIV wieku z inicjatywy biskupa krakowskiego Floriana z Mokrska herbu Jelita lub jego brata kasztelana radomskiego Klemensa. Ród Mokrskich posiadał Mokrsko już w XIII wieku, a ich pierwotna rezydencja znajdowała się w Mokrsku Dolnym, w pobliżu kościoła parafialnego. Prawdopodobnie jeszcze w XIV wieku wieża w Mokrsku Dolnym została opuszczona i z czasem przestała istnieć. Dziś po pierwszym zamku Mokrskich pozostało tylko ziemne grodzisko oraz ślady dawnej fosy.
Zamek w Mokrsku Górnym został ukończony prawdopodobnie przed 1384 rokiem, a pierwsza wzmianka o nim w dokumentach pochodzi z 1428 roku, gdzie warownia określana jest jako *castrum superiorum*. Warownia została wzniesiona na niewielkim wzniesieniu otoczonym podmokłymi
fot. ZeroJeden, IV 2007
łąkami. Wzniesiono go na sztucznej wyspie w zakolu rzeki Nidy. Do zespołu zamkowego doprowadzono groblę, po której prowadziła jedyna droga do warowni.
Zamek stanowiło czworoboczne kamienne założenie o planie zbliżonym do prostokąta o bokach 25x45 metrów. Budynek mieszkalny znajdował się w krótszym zachodnim boku murów obwodowych, posiadał piwnice i trzy kondygnacje mieszkalne. Charakter reprezentacyjny miała kondygnacja najwyższa, podzielona na dwa pomieszczenia. Pozostałe kondygnacje i piwnice były podzielone na trzy części. Wjazd do zamku prowadził przez wieżę bramną dobudowaną do zewnętrznego lica południowej kurtyny murów, prawdopodobnie nieznacznie wyższą od skrzydła mieszkalnego. Dziedziniec otaczał mur obronny ze strzelnicami i gankiem dla straży. Zamek został otoczony fosą, nad którą przerzucono drewniany most, a poza fosą znajdowało się gospodarcze podzamcze.
Od 1509 roku zamek kilkukrotnie zmieniał właścicieli. W 1531 roku, kiedy Mokrsko wraz z zamkiem i trzema okolicznymi wsiami nabyła królowa Bona, Piotr Kmita dokonał przebudowy zamku w stylu renesansowym w latach 1519-1526, czyniąc z niego okazałą rezydencję. Kolejna rozbudowa miała miejsce prawdopodobnie w drugiej połowie XVI wieku, kiedy dobudowano dwukondygnacjowe skrzydło południowe, które wchłonęło dolną część wieży bramnej. Około połowy XVII wieku podwyższono jeszcze obwodowe mury.
Zamek w Mokrsku Górnym tracił swoje walory obronne, ustępując funkcjom mieszkalnym. Budowla przestała pełnić funkcje zamieszkanej rezydencji na przełomie XVIII i XIX wieku, a na przełomie XVIII/XIX
Mury zachodniego skrzydła zamku, fot. ZeroJeden, XI 2000
nierestaurowany szybko niszczeje i popada w ruinę. W połowie XIX wieku był już znacznie zrujnowany. Obecnie zachowane są resztki murów skrzydła zachodniego oraz narożnik murów obwodowych dziedzińca, sięgające miejscami drugiego piętra i posiadające kamieniarkę okienną typową dla renesansu. W latach 1844-1846 Kazimierz Stronczyński podjął się inwentaryzacji ruin.
Włącz 3D
mek 
