ad Liswartą, w miejscu przecięcia traktu handlowego z Krakowa do Wielunia i styku granic Małopolski, Śląska i Wielkopolski, w roku 1357 Krzepice otrzymały prawa miejskie. W tym samym czasie król Kazimierz Wielki zbudował ""silny zamek z cegły na miejscu błotnistym tuż pod miastem"". Zamek miał strzec brodu na rzece Liswarcie, wokół którego rozwijała się osada.
Po śmierci Kazimierza Wielkiego w 1370 roku, Ludwik Węgierski oddał Krzepice w lenno księciu Władysławowi Opolczykowi.
fot. ZeroJeden, III 2002
Polityka Opolczyka, sprzeczna z interesami Polski, doprowadziła do konfliktu z Władysławem Jagiełłą. W wyniku interwencji zbrojnej w 1391 roku, książę utracił ziemie lenne, które zostały przyłączone do Korony. Zamek w Krzepicach, zdobyty w tym samym roku, stał się siedzibą starostwa niegrodowego, a w dzierżawę otrzymał go wojewoda krakowski, Spytko z Melsztyna.
W 1568 roku starostą krzepickim został Mikołaj Wolski, który sprawował ten urząd przez 63 lata. Około 1588 roku, gotycka warownia została przebudowana w renesansową rezydencję obronną. Zgodnie z ówczesnymi lustracjami, zamek był dwupiętrowy, zbudowany na planie czworoboku, z dziedzińcem otoczonym z trzech stron jednotraktowymi skrzydłami, a z czwartej krużgankiem. W narożach znajdowały się cztery okrągłe wieżyczki, a na środku wysoka wieża. Przed zamkiem znajdowało się przedzamcze oddzielone fosą i mostem zwodzonym, otoczone wałem z parkanem i basztami. Wjazd na przedzamcze również prowadził przez most zwodzony.
Po śmierci Wolskiego, zamek i jego uzbrojenie
Zdjęcie lotnicza, fot. ZeroJeden, IV 2022
uległy zaniedbaniu, co miało konsekwencje w czasie potopu szwedzkiego. 6 listopada, generał Jan Weichard zajął zamek i osadził w nim szwedzką załogę. W styczniu 1656 roku zamek został odbity przez oddział Jana Bogusława Petryczyna, ale Szwedzi wkrótce ponownie go opanowali. Ostatecznie, wypad Stanisława Warszyckiego z pobliskiego Dankowa zmusił ich do wycofania się.
Po zakończeniu wojny zamek został odbudowany. Starosta Jacek Michowski otoczył go nowoczesnymi fortyfikacjami bastionowymi. Prace kontynuował jego następca, Samuel Prażmowski.
W następnych latach zamek przechodził w ręce różnych właścicieli, w tym Miączyńskich, którzy posiadali go do 1775 roku. W XVII wieku przeprowadzano jeszcze prace konserwacyjne, ale XVIII wiek przyniósł upadek twierdzy. Lustracja z 1765 roku stwierdzała, że budynki zamkowe są w ruinie i niezdatne do zamieszkania. Ostateczna likwidacja zamku nastąpiła po 1840 roku, kiedy władze rosyjskie sprzedały ruiny na licytacji, a następnie zostały rozebrane na materiał budowlany.
Do dzisiaj zachowały
Widok z północnego bastionu, fot. ZeroJeden, III 2002
się jedynie słabo czytelne pozostałości ziemnych fortyfikacji bastionowych.
Włącz 3D
d Liswartą, 
