amek książęcy w Koszalinie został wzniesiony nad Dzierżęcinką w drugiej połowie XIII wieku, prawdopodobnie po 1266 roku. Lokalizacja zamku, w północno-wschodniej części miasta, miała na celu wzmocnienie istniejących drewniano-ziemnych fortyfikacji. Pierwotny wygląd obiektu jest trudny do odtworzenia.
Jeszcze przed końcem XIII wieku zamek stał się własnością zakonu cysterek i został zaadaptowany na cele klasztorne. Prócz kaplicy pw. Świętej Trójcy składał się z budynku
Zamek na zdjęciu lotniczym, fot. ZeroJeden, IV 2023
mieszkalnego otoczonego murem.
W latach 1569-1582, w okresie reformacji, zamek został przekształcony w renesansową rezydencję biskupów kamieńskich. Wcześniej, w 1569 roku, właścicielem został książę szczeciński Kazimierz. Stare mury zostały zburzone, a na ich miejscu wzniesiono nowe budynki, skupione wokół dziedzińca o wymiarach około 33x42 metry. Główny dom mieszkalny, zbudowany na planie prostokąta o wymiarach 10x34 metry, posiadał cztery kondygnacje i dwie wieże, pełniące rolę klatek schodowych. W obrębie dziedzińca znajdowała się studnia. Wjazd do zamku prowadził od strony zachodniej. Na początku XVII wieku w obrębie zamku wzniesiono kościół Św. Trójcy.
Od 1622 roku zamek zaczął popadać w ruinę, a po pożarze w 1718 roku został częściowo rozebrany. Częściowo spalona zamkowa kaplica została odbudowana i w XIX wieku służyła jako magazyn zboża. W wyniku przeprowadzonego po I wojnie światowej remontu zyskała neogotycki wygląd. Wznoszone tu później budynki stopniowo zacierały pierwotne rozplanowanie zamku.
Po
Kaplica zamkowa w Koszalinie na pocztówce z 1904 roku
drugiej wojnie światowej na terenie zamku powstała kotłownia miejska. Obecnie kaplica jest użytkowana przez wiernych prawosławnych jako cerkiew. Do dziś z pierwotnego zamku zachowały się jedynie fragmenty muru kaplicy zamkowej z gotyckim portalem, widoczne w kościele cysterek od strony parku. Jest to jedyny widoczny ślad po dawnym zamku.
Włącz 3D
mek książęcy 
