Polskie zamki
Aktualizacja 2016-10-30
Użytkownik:

Hasło:

Loguj automatycznie

Załóż konto
blank
blank

Zamek w Wiśniczu Nowym

 (Nowy Wiśnicz • Wiśnicz Nowy) 

Galeria
Wzmianki
blankWycieczki (Musisz być zalogowany/a)blanktlo


zLokalizacja zamku na mapie Polskiamek w Wiśniczu powstał około połowy XIV wieku prawdopodobnie z inicjatywy Jana Kmity, a wzmianki w dokumentach zaczęły pojawiać się w końcu XIV wieku. Pierwotny zamek to prawdopodobnie tylko prostokątny obwód murów obronnych o wymiarach 30x50 metrów z jedną wieżą kwadratową w narożniku wschodnim. Możliwe, że istniała także okrągła baszta w narożniku północnym. Zabudowa mieszkalna i gospodarcza była drewniana.
Na przełomie XV i XVI wieku zamek był już czteroskrzydłowy i posiadał trzy wieże oraz otaczające go fortyfikacje ziemne z dwiema bramami. Po 1516 roku Piotr Kmita, najwybitniejszy przedstawiciel tego rodu i jedna z najwybitniejszych osób świeckich tamtych czasów, rozbudował zamek. Wszystkie skrzydła mieszkalne zostały podniesione o jedną kondygnację 
Zamek w Wiśniczu Nowym
fot. ZeroJeden, VI 2000
oraz dostawiono czwartą narożną wieżę, a raczej artyleryjską basteję. Do zewnętrznych murów skrzydła południowo-wschodniego dobudowano duży budynek gospodarczy, a system obronny zmodernizowano zastępując częściowo murem, natomiast zachodnią bramę wjazdową na dziedziniec podzamcza przekształcono w basteję. Wjazd północny został umocniony bastionem.
Po śmierci Piotra Kmity w 1553 roku przeszedł na własność Barzów, a później Stadnickich. W 1593 roku posiadłość kupił Sebastian Lubomirski. W latach 1615-1621 rozbudowy rezydencji podjął się jego syn Stanisław. Projekt barokowej przebudowy i umocnień bastionowych opracował dla niego Maciej Trapola.
W czasie potopu szwedzkiego Stanisław Lubomirski chcąc oszczędzić zniszczeń tej najpotężniejszej polskiej fortecy poddał ją Szwedom. Wojska jednak ogołociły zamek z całego wyposażenia i zdewastowali zabudowania. Po wycofaniu się najeźdźcy zamek wrócił na własność Lubomirskich, jednak mimo prowadzonych prac nie został w pełni odrestaurowany. W połowie XVIII wieku przeszedł na własność Sanguszków, a potem Potockich i Zamoyskich. Po przejęciu przez zaborcę zamek zaczął podupadać, a w 1831 roku uległ pożarowi i został ostatecznie opuszczony. W 1901 roku zamek został wykupiony przez Zjednoczenie Rodowe Lubomirskich, którzy rozpoczęli remont rezydencji. Od 1928 roku pracami kierował Adolf Szyszko-Bohusz, ale zostały przerwany po wybuchu drugiej wojny światowej. Po wojnie zamek przejęło państwo, a od roku 1949 prowadzone były prace mające przywrócić mu całkowicie dawny wygląd, które prowadził Alfred Majewski. W końcu XX wieku zamek wrócił na własność Lubomirskich.




Pokaż na mapie



Serwis wykorzystuje technologię cookie w celu uprzyjemnienia użytkowania.