Zamek w Ziębicach

amek w Ziębicach, wzniesiony pod koniec XIII wieku, prawdopodobnie przez Bolka I, księcia świdnicko-jaworskiego, usytuowany był w północno-wschodnim narożniku murów miejskich. Istnieje możliwość, że zamek powstał na miejscu wcześniejszego grodu obronnego. Ziębice w latach 1322-1428 pełniły funkcję stolicy samodzielnego księstwa ziębickiego, a zamek był rezydencją książąt ziębickich. Niestety, brakuje szczegółowych informacji o architekturze gotyckiego zamku.

W roku 1429 zamek został zniszczony przez husytów. Dzieła zniszczenia dokończyły wojska króla Węgier Macieja Korwina w roku 1488. Od tego czasu zamek pozostawał w ruinie i nie został odbudowany.

W połowie XVIII wieku na terenie zamku wybudowano kaplicę Bożego Ciała. Resztki murów zamkowych były jeszcze widoczne w 1809 roku, kiedy to założono w tym miejscu ogród.

W okolicy roku 1500 powstał tzw. ""nowy zamek"", wzniesiony przez wnuka Jerzego, Karola I Podiebrada we wschodniej 

Panorama Ziębic na rycinie Johanna Davida Schleuena według rysunku Friedricha Bernharda Wernera z około 1750 roku

części miasta, w pobliżu bramy Nyskiej. Od miasta oddzielony był parkanem i pełnił funkcję renesansowej rezydencji, pozbawionej walorów obronnych. Pod koniec XVIII wieku na jego miejscu wybudowano kościół ewangelicki.