miejscu, gdzie obecnie znajdują się ruiny zamku w Strzelcach Opolskich, istniał wcześniej XII- lub XIII-wieczny gród Strzelce Wielkie. Osada zawdzięczała swój rozwój położeniu na szlaku handlowym z Krakowa do Wrocławia.
Na początku XIV wieku, prawdopodobnie Bolesław I opolski lub jego syn Bolesław II, wznieśli murowany zamek w Strzelcach Opolskich, prawdopodobnie przylegający do murów miejskich. Pierwsze wzmianki o warowni pochodzą z lat 1324-1356. Było to początkowo niewielkie założenie, obejmujące m.in. czworoboczną wieżę mieszkalną o bokach około 14x16 metrów, wzniesioną z wapienia. Całość otoczona była fosą, której pozostałością może być rzeczka przepływająca przez park miejski. Według tradycji, w roku 1290 Strzelce otrzymały prawa miejskie z rąk księcia Bolesława I opolskiego.
Po utworzeniu księstwa strzeleckiego zamek stał się rezydencją tutejszego władcy, którym w latach 1366-1375 był Albert strzelecki. Książę Albert nadał Strzelcom prawa miejskie i przystąpił do rozbudowy zamku. Nie jest dokładnie znany jego pierwotny wygląd. Zamek wzniesiono na regularnym planie, wzmacniając wznoszone później mury miejskie. W roku 1359 córka księcia Alberta, Elżbieta, poślubiła księcia kujawskiego Władysława Białego.
Po bezpotomnej śmierci Alberta księstwo strzeleckie przeszło na niemodlińską
fot. ZeroJeden, V 2005
linię Piastów, a po jej wygaśnięciu na linię opolską. W ten sposób władca Opola Bolko IV odzyskał część dawnego dziedzictwa. Prohusyckie sympatie jego syna i następcy, Bernarda Niemodlińskiego, uchroniły miasto przed niszczącym najazdem husytów w 1430 roku.
W XV wieku zamek został przebudowany. Okres panowania władców z opolskiej linii Piastów charakteryzował się powolnym rozwojem miasta.
Po śmierci w 1532 roku ostatniego opolskiego władcy, Jana Dobrego, zamek wraz z księstwem przeszedł w granice Czech. Król czeski przekazał go potem magnatom węgierskim, a po nich zamek objęli Austriacy.
W 1562 roku kolejnym właścicielem Strzelec Opolskich został Jerzy von Redern, który wykupił miasto na własność i przebudował warownię na pałac w stylu renesansowym. Prace trwały w latach 1562-1595. Całkowicie od fundamentów wzniesiono prawe skrzydło zamkowe, resztę zaś gruntownie wyremontowano.
Kolejne zmiany w wyglądzie zamku miały miejsce w XVII wieku, kiedy jego właścicielem była rodzina Colonnów.
Ostatnia przebudowa
fot. JAPCOK, IV 2002
miała miejsce w XIX wieku, kiedy to hrabia Andrzej Maria Renard nadał rezydencji neogotycki charakter. Obiekt został rozbudowany i pozbawiony cech obronnych. Do pałacu dobudowano wysoką wieżę, a wokół założono park w stylu angielskim.
Podczas drugiej wojny światowej, w 1945 roku, zamek został spalony przez oddziały Armii Czerwonej i od tego czasu pozostaje w ruinie. Resztki pierwotnego XIV-wiecznego zamku znajdują się w obecnych ruinach budynku bramnego. Zachowały się fragmenty budynków ze sklepionymi krzyżowo salami oraz pozostałości renesansowej elewacji.
WÅ‚Ä…cz 3D
miejscu, gdzie obecnie znajdujÄ… siÄ™ ruiny zamku 
