a prawym brzegu Odry, na wysokiej skarpie, znajdują się ruiny zamku w Siedlisku. Najstarsza wzmianka o obiekcie pochodzi z dokumentu księcia głogowskiego Henryka III z 1298 roku, gdzie występuje pod łacińską nazwą ""novo castro Sedlscho"", prawdopodobnie odnoszącą się do drewnianego dworu książęcego. W 1381 roku posiadłość przekazana została przez cesarza Karola IV Luksemburskiego rycerzowi Nicolausowi von Rechenberg. Jego potomkowie rozebrali stary drewniany zespół warowny,
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, IV 2024
zastępując go niewielkim murowanym założeniem gotyckim.
W 1561 roku Fabian Schönach wydzierżawił budowlę wraz z okolicznymi dobrami, a następnie przekazał ją bratankowi Jerzemu. W 1593 roku Jerzy Schönaich wykupił dzierżawione dobra i przystąpił do budowy nowej renesansowej siedziby, mającej świadczyć o wielkości rodu. Do tego celu zaangażował mistrza murarskiego z Legnicy, Melchiora Deckhardta, który zorganizował i nadzorował prace prowadzone według założeń architektonicznych Jerzego Schönaicha. Budowę rozpoczęto wiosną 1598 roku.
Pierwotnie wzniesiono piętrowy dom mieszkalny, otoczony umocnieniami obronnymi. Budynek wzniesiony w 1598 roku na planie kwadratu stał się zalążkiem okazałej rezydencji. Do 1601 roku na ukończeniu było skrzydło południowe z reprezentacyjną salą balową. Po pożarze w 1601 roku rodzina Schonaichów przystąpiła do rozbudowy obiektu. W latach 1611-1619 wzniesiono skrzydło wschodnie, do którego od północy dobudowano kaplicę oraz budynek bramny. Trzeci etap inwestycji rozpoczął się
Rzut parteru najstarszej części skrzydła południowego zamku według T.Andrzejewskiego [źródło]
w maju 1612 roku wizytą wrocławskiego fortyfikatora Walentego Sabischa. Ten przygotował plany umocnień bastionowych dla zamku, które w przeciągu dwóch kolejnych lat wzniósł mistrz Andrzej Hindenberger z Hoyerawert.W ostatniej fazie rozbudowy wystawiono na północnym przedłużeniu skrzydła wschodniego zdobioną kaplicę z półkolistą absydą, którą konsekrowano w 1618 roku. Od północy powstał mur kurtynowy z dwoma narożnymi ziemnymi bastionami oraz budynek bramnym z ozdobnym portalem prowadzącym na drugi dziedziniec. W tym okresie zamek zyskał charakter bastionowej rezydencji.
Po bezdzietnej śmierci Jerzego Schönaicha w 1619 roku majątek przeszedł w ręce jego kuzyna Jana. Po podpisaniu Pokoju Westwalskiego rodzina Jana odzyskała zniszczony zamek, który wymagał dużych inwestycji. W XVII wieku zamek etapami przebudowywano na pałac. Z początkiem nowego stulecia Hans Carl Schönaich zlecił architektowi Wagnerowi z Kożuchowa odrestaurowanie rezydencji, rozszerzając jej układ przestrzenny o skrzydło zachodnie i północne.
W połowie XVIII wieku zamek rozbudowano przez dostawienie skrzydła północnego i zachodniego. Powstało symetryczne założenie skupione wokół dziedzińca o wymiarach 56x46 metrów, którego elewacje wewnętrzne urozmaicono formami pilastrów i gzymsów, a główne wejścia otrzymały kunsztowne portale. W połowie XVIII wieku zlikwidowano most zwodzony, zastępując go stałą konstrukcją murowaną z balustradami dekorowanymi rzeźbami postaci mitologicznych i lwów heraldycznych z tarczami. Na bastionie południowo-wschodnim założono ogrody zamkowe powiększone
fot. JAPCOK, IV 2002
w następnym stuleciu o przylegający do sali kolumnowej neorenesansowy ogród z fontannami i aleją grabową utworzoną w miejscu dawnej fosy.
W 1740 roku Hans Carl uzyskał dla rodu dziedziczny tytuł książąt Carolath-Beuthen. U schyłku XIX stulecia zamek przebudowano w stylu neorenesansowym. Schönaichowie zamieszkiwali w Siedlisku niemal do końca drugiej wojny światowej. W styczniu 1945 roku, w obliczu zbliżającej się armii sowieckiej, opuścili zamek. Zajęty bez walki, został tymczasowo zaadaptowany na szpital polowy. Trzy miesiące później, po likwidacji szpitala, ogołocony z wyposażenia zamek został zniszczony przez serię wybuchów i pożar.
Do czasów obecnych zachowały się jedynie fragmenty kurtyny, murów budynku z XVI wieku oraz bastiony. W stosunkowo dobrym stanie pozostał budynek bramny z bastionami oraz zamkowa kaplica, stanowiąca harmonijne połączenie gotyckiego stylu architektonicznego z renesansowym wystrojem kamieniarskim. Reszta zabudowań to wypalone mury, dające wyobrażenie o dawnej świetności. Ruiny znajdują się w rękach prywatnych i nie są udostępniane do zwiedzania, z wyjątkiem lokalnych wydarzeń kulturalnych.
Włącz 3D
prawym brzegu Odry, na wysokiej skarpie, znajdują się ruiny zamku 
