Przecławiu, na cyplu uformowanym przez wysoką krawędź doliny Wisłoka oraz głęboki jar potoku, wznosi się neogotycki zamek, będący przebudową wcześniejszych założeń obronnych. W połowie XV wieku Stanisław Ligęza, reprezentant rodu rycerskiego herbu Półkozic, wzniósł w tym miejscu drewnianą siedzibę, którą otoczył ziemnymi wałami.
W 1578 roku, w wyniku małżeństwa Anny z Ligęzów z Andrzejem Koniecpolskim, kasztelanem połanieckim, Przecław przeszedł w ręce rodu
Widok od południa na front dwór w Przecławiu, fot. ZeroJeden, X 2004
Koniecpolskich. Stara siedziba Ligęzów została zburzona, a na jej miejscu wzniesiono murowany, renesansowy dwór obronny. Budynek, wzniesiony na planie prostokąta, posiadał dwie kondygnacje i był zdobiony attyką.
W pierwszej połowie XVII wieku dwór został przebudowany, m.in. dodano dekoracyjną loggię. Całość otoczono fortyfikacjami bastionowymi na rzucie kwadratu. Od strony skarpy wzniesiono dwa półbastiony, a od strony przeciwnej dwa bastiony, pomiędzy którymi znajdowała się brama wjazdowa. Poniżej skarpy założono ogród, do którego prowadziły schody.
W 1655 roku, podczas potopu szwedzkiego, zamek w Przecławiu, podobnie jak wiele innych magnackich siedzib w Polsce, został zniszczony. Przez krótki czas dobra przecławskie należały do Tarnowskich z pobliskiego Rzemienia.
W 1667 roku, po odbudowie w 1658 roku, Przecław został zakupiony przez Władysława Reya, wojewodę lubelskiego i potomka Mikołaja Reja z Nagłowic. Rodzina Rejów posiadała zamek aż do 1944 roku. W latach 1808-1810 rozebrano renesansową attykę, a w latach
Rysunek fortyfikacji pałacu autorstwa Tylmana z Gameren [źródło]
1870-1880 przeprowadzono gruntowną przebudowę dworu na okazały zamek w stylu neogotyckim. Dobudowano oficyny, przebudowano alkierz, loggię i dół wieży. Zniwelowano fortyfikacje ziemne.
W 1967 roku zamek spłonął. W latach 1980-1990 przeprowadzono gruntowny remont. Do czasów obecnych zachowały się detale architektury renesansowej i neogotyckiej, w tym dwupiętrowa wieża i oficyny. Bogate zbiory Rejów zostały rozkradzione podczas II wojny światowej. Po pożarze w roku 1967 pałac został odbudowany w latach 1980-90 a obok rozpoczęto budowę hotelu.