oczątki zamku w Lublińcu, według tradycji, wiążą się z księciem opolskim Władysławem, któremu przypisuje się założenie miasta i fundację zamku oraz pobliskiej kaplicy około roku 1270. Z powodu braku wystarczających przekazów historycznych i braku badań archeologicznych, trudne jest jednak potwierdzenie tych informacji. Można przypuszczać, że pierwotnie obiekt pełnił funkcję strażnicy, o czym świadczyło jego położenie na niewielkim wzniesieniu, otoczonym podmokłymi terenami.
Pierwsza
fot. ZeroJeden, IX 2004
pisemna wzmianka o zamku pochodzi z 1379 roku. Należał on wówczas do księcia Władysława Opolczyka. Jego wroga polityka wobec Polski doprowadziła do konfliktu z królem Władysławem Jagiełłą. W 1396 roku na ziemie Opolczyka ruszyła wyprawa zbrojna pod wodzą wojewody krakowskiego Spytka z Melsztyna,w wyniku której zajęto Gorzów, Olesno, Strzelce i Lubliniec. W nagrodę za zasługi, ziemie odebrane Opolczykowi zostały przekazane wojewodzie w dzierżawę. W 1401 roku Jadwiga, córka Spytka, wniosła Lubliniec jako posag księciu niemodlińskiemu Bernardowi. Po jego bezpotomnej śmierci miasto stało się własnością książąt opolskich.
W 1576 roku Lubliniec z okolicznymi wsiami przeszedł w zastaw Jana Kochcickiego, a jedenaście lat później został wykupiony na własność. Terytorium uzyskało status państwa stanowego niższego rzędu. Nowy właściciel uczynił z zamku książęcego swoją główną siedzibę i dokonał jego przebudowy. Niestety, brak szczegółowych przekazów źródłowych uniemożliwia odtworzenie ówczesnego wyglądu rezydencji.
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, IV 2021
Lubliniec należał do rodziny Kochcickich do 1629 roku, kiedy to za udział hrabiego Andrzeja w wojnie trzydziestoletniej po stronie koalicji antyhabsburskiej, został im skonfiskowany. Nowym właścicielem został Andrzej Cellary.
W 1650 roku miasto dotknął groźny pożar, który zniszczył także zamek. Podczas odbudowy, przy wykorzystaniu starych murów, powstała prawdopodobnie zasadnicza część bryły obecnego pałacu. Obiekt zyskał barokowy wystrój. Do rodziny Cellarich obiekt należał do 1727 roku.
W 1727 roku kolejnym właścicielem Lublińca została rodzina de Garnier. Z okresu ich panowania, około 1760 roku, pochodzi pierwszy zachowany szkic pałacu autorstwa Fryderyka Wernhera. Od 1763 roku zamek często przechodził z rąk do rąk, pozostając przez wiele lat niezamieszkały. Dopiero w 1784 roku, po nabyciu go przez Franciszka Grotkowskiego, ponownie stał się rodową siedzibą. Po dokonanej kolejnej przebudowie budynek zyskał nową klasycystyczną elewację. Prawdopodobnie wtedy powiększono boczne ryzality, umieszczając w nich klatki
fot. ZeroJeden, VI 2015
schodowe. Z powodu braku potomka Grotkowski w testamencie przeznaczył zamek na sierociniec.
Pomimo testamentowego zapisu, władze pruskie po śmierci żony Grotkowskiego sprzedały zamek prywatnemu właścicielowi. Od 1815 do 1892 roku należał on do wielu rodzin, a następnie został wykupiony przez Rejencję Opolską. W 1893 roku budynek pałacu został zaadaptowany na szpital dla umysłowo chorych. Placówka funkcjonowała do 1975 roku. Od tego czasu opustoszały pałac popadał w ruinę.
W marcu 1999 roku powołano do życia fundację „Zamek Lubliniecki”, która postawiła sobie za cel przywrócenie zabytku społeczności miasta oraz turystom. W roku nieruchomość „Zamek Lubliniecki” została przejęta od Śląskiego Urzędu Marszałkowskiego w Katowicach przez miasto Lubliniec. Dwa lata później, w wyniku przeprowadzonego przetargu, właścicielem obiektu zostało przedsiębiorstwo „ZAMEK LUBLINIEC”. Po trwającym kilka lat remoncie zamek został odrestaurowany i zaadaptowany na hotel.
Obecnie dawna książęca rezydencja ma formę piętrowego
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, IV 2021
pałacu z elementami barokowymi i neorenesansowymi. Wzniesiony jest na planie prostokąta z niewielkim ryzalitem od zachodu i dwoma ryzalitami bocznymi. Budynek o planie prostokąta zachował elementy architektury renesansowej i barokowej. Jest włączony w zespół zabudowań szpitala.
Włącz 3D
czątki zamku 
