amek w Kłaczynie znajduje się w centrum wsi, na niewielkiej wysepce utworzonej przez starorzecze Nysy Szalonej. Pierwsza wzmianka o Kłaczynie pochodzi z 1249 roku.
Prawdopodobnie na przełomie XIV i XV wieku, być może za sprawą rodziny von Schweinichen lub von Reibnitz, wzniesiono niewielki zamek rycerski. Położony na wyspie, miał plan prostokąta o wymiarach 15,5 x 17 metrów. Składał się z kamiennego muru wzmocnionego przyporami oraz jednokondygnacyjnego, podpiwniczonego domu mieszkalnego nakrytego dwuspadowym dachem. Od zachodu do domu przylegała trójkondygnacyjna wieża. Wjazd do zamku prowadził od wschodu po drewnianym moście.
W maju 1430 roku zamek, będący wówczas w posiadaniu rodziny von Reibnitz, został zdobyty i zniszczony przez husytów.
W latach 30. XVI wieku Franz von Reibnitz dokonał rozbudowy zamku. Od południa
Zdjęcie lotnicze, fot. ZeroJeden, III 2022
powstało podzamcze o planie kwadratu o wymiarach 17 x 17 metrów. Dziedziniec podzamcza od południa i wschodu otaczały budynki, a od północy podcień. W północno-wschodnim narożniku znajdowała się kuchnia nakryta centralnym kominem. Wieża została podwyższona o jedną kondygnację i zwieńczona attyką, a także otoczona piętrowym budynkiem gospodarczym.
W 1644 roku, podczas wojny północnej, wojska szwedzkie zdobyły zamek. Zniszczony nie został odbudowany i popadł w ruinę. Do upadku przyczynili się również okoliczni mieszkańcy, wykorzystujący ruiny jako źródło materiału budowlanego.
Jeszcze w XIX wieku na zamkowej wieży widoczne były ślady renesansowej attyki. Obecnie zachowały się jedynie resztki murów obronnych, fragmenty dwóch ścian wieży oraz jedna ze ścian zamkowej kuchni z wnęką i śladami sklepienia kolebkowo-krzyżowego. Całość jest porośnięta drzewami, krzakami i otoczona wodą. Najlepszy widok na ruiny zamku jest zimą, gdy opada poziom wody, a brak liści odsłania relikty murów.
Włącz 3D
mek 
