amek w Giżycku, położony na przesmyku między jeziorami Niegocin i Mamry, ma rodowód sięgający XIV wieku. Pierwsze umocnienia w tym miejscu wznieśli pogańscy Prusowie z plemienia Jaćwingów. Po zajęciu tych terenów przez Zakon Krzyżacki około 1290 roku, komtur pokarmiński Meinard z Querfurtu zbudował niewielką drewnianą strażnicę, być może wykorzystując wcześniejszy gród.
Około pół wieku później, za sprawą wielkiego mistrza Dietricha von Altenburga, wzniesiono drewniany
Zamek na widokówce z 1929 roku
zamek, wzmiankowany w 1337 roku jako Haus Leczenburg. Należał on do grupy samotnych stanic, określanych jako *Wildhaus*. W 1361 roku wojska litewskie pod wodzą Kiejstuta spaliły zamek, który odbudowano w latach 1377-1399, tym razem z cegły i kamienia. Początkowo warownia służyła jako siedziba zakonnego urzędnika niższego szczebla, zwanego komornikiem. Zamek wraz z sąsiednimi umocnieniami w Piszu, Węgorzewie, Rynie i Ełku tworzył łańcuch obronny chroniący państwo krzyżackie od wschodu. Zamek należał do komturstwa pokarmińskiego.
Na początku XV wieku zamek awansował do roli siedziby prokuratora. Po wybuchu wojny trzynastoletniej, w listopadzie 1455 roku, warownię zdobyli oddziały Związku Pruskiego wspierane przez miejscową ludność. Obiekt powrócił do Zakonu w 1466 roku.
Po sekularyzacji Prus w 1525 roku, zamek stał się siedzibą starosty książąt pruskich. Niedługo potem rozpoczęto przebudowę w stylu renesansowym. W 1560 roku powstały późnorenesansowe szczyty. W 1614 roku, podczas adaptacji
Widok od południowego-zachodu, fot. ZeroJeden, IV 2007
zamku na myśliwską rezydencję książąt elektorów, dobudowano cztery niskie skrzydła mieszkalno-gospodarcze, a także niską parterową budowlę z cylindryczną basztą nakrytą stożkowym dachem. Pożar w 1749 roku zniszczył pierwotny budynek oraz jedno z nowszych skrzydeł.
Zniszczone partie odbudowano w początkach XIX wieku, umieszczając tutaj urzędy starostwa oraz lokale mieszkalne komendantów twierdzy Boyen. W połowie XIX wieku zamek z pobliskim terenem przekształcono w okręg obronny, co wiązało się z częściową rozbiórką.
Elementem dominującym jest zachowany do dziś, podpiwniczony, trzypiętrowy dom, wzniesiony z cegły na planie prostokąta o wymiarach około 14,5x22 metry. Budynek główny i przylegający do niego wewnętrzny dziedziniec otaczały kurtynowe obwarowania oraz nawodniona fosa.
Od 1957 roku zamek wykorzystywany jest w celach turystycznych, a w latach 70. XX wieku przekształcono go w motel. Po wielu latach zaniedbań zabytek przejęła prywatna spółka, która odrestaurowała go i przekształciła w hotel o wysokim standardzie.
Zamek stoi w południowej części miasta, przy ul. Moniuszki. Wschodnia część dawnej fosy pełni dziś funkcję kanału łączącego dwa sąsiadujące jeziora. Na kanale tym, w bezpośredniej bliskości zamku, znajduje się obrotowy most, który jako jedyny w Polsce pracuje do dziś według dziennego rozkładu.
Włącz 3D
mek 
