amek w Czarnym Borze został wzniesiony przypuszczalnie w połowie XIV wieku z fundacji księcia świdnicko-jaworskiego Bolka II. Niektórzy historycy uważają jednak, iż władca ten jedynie odebrał go siłą z rąk bliżej nieznanych właścicieli, być może rycerzy rabusiów albo lokalnych feudałów. Warownia nosiła wtedy nazwę Liebenaulub Castrum Schwarzwaldau. W 1364 roku książę w podzięce za wierną służbę podarował warownię wraz z przyległościami pięciu braciom Ulrichowi, Heinrichowi, Hansowi, Friedrichowi i Albrechtowi von Hackeborn.
W drugiej połowie XIV stulecia właścicielem majątku został Nickel Bolze, a po nim Puta Czastelovic, który w 1369 sprzedał go ochmistrzowi dworu księżnej Agnieszki Hermannowi von Czettritz. Po tragicznej śmierci Hermanna na polu walki zamek po nim odziedziczył Urlich von Czettritz i wkrótce sprzedał rycerzowi
Widok z lotu ptaka od południa, fot. ZeroJeden, X 2013
Fritsche von Landskron.
W pierwszej połowie XV wieku warownia znalazła się w rękach husytów. Przeznaczenie zamku jako siedziby wrogiego obozu stało się przyczyną jego zniszczenia przez wojska mieszczan śląskich w 1437 roku podczas toczonych na tym terenie wojen religijnych. Zamek odbudowano, lecz z kolejnych zniszczeń, które nastąpiły w 1509 roku, już się nie poddźwignął. Jeden z późniejszych właścicieli Czarnego Boru, Georg von Czettritz, na przełomie XVI i XVII wieku zbudował w jego pobliżu renesansowy dwór, przekształcony później w barokowy pałac. Opuszczona ruina z czasem zarosła, integrując się z otaczającą ją przyrodą.
Zamek wybudowano na podmokłych terenach w dolinie zalewowej potoku Lesk. Było to prawdopodobnie regularne założenie typu kasztelowego z budynkami przy murze zachodnim i północnym oraz z cylindryczną wieżą ostatniej obrony. Zachował się kwadratowy nasyp ziemny o boku 23 metrów otoczony dwiema fosami przedzielonymi wałem z reliktami murów obwodowych, a także duży fragment potężnej
Plan pozostałości zamku Pawła Rajskiego na podstawie Artura Boguszewicza z uzupełnieniami
wieży, której obecna wysokość wynosi 12 metrów. Całe założenie jest zalesione i ze względu na podmokły teren może być trudno dostępne. Ruina stoi w niewielkim lasku na północ od wsi, obok pałacu, w którym aktualnie mieści się Zakład Lecznictwa Odwykowego dla osób uzależnionych od alkoholu.