amek w Besiekierach został wzniesiony pod koniec XV lub na początku XVI wieku. Fundatorem warowni był najprawdopodobniej przedstawiciel rodu Pomianów Sokołowskich z Wrzącej koło Konina, stolnik brzeski Mikołaj Sokołowski lub jego krewny Wojciech Sokołowski. Zamek powstał jako siedziba obronna, stanowiąca znak rodowej ambicji.
Budowla wzniesiona została z cegły na niewielkim kopcu, otoczonym fosą zasilaną wodami rzeki Orłówki. Fundamenty wykonano z narzutowych głazów. Zamek zbudowano na planie nieregularnego czworoboku o wymiarach około 38 na 40 metrów, a mury wyrastały wprost z wody. Od strony południowej znajdowała się wieża bramna, wysunięta przed lico murów. Od północy usytuowany był rozległy dom mieszkalny. Pierwotny dom mieszkalny istniał naprzeciw wjazdu,
fot. ZeroJeden, IV 2002
zamykając dziedziniec od północy. Był to budynek prostokątny, jednotraktowy, trzykondygnacyjny, prawdopodobnie podpiwniczony. Zamek posiadał zwodzony most prowadzący do wieży bramnej.
Około 1600 roku Krzysztof Sokołowski sprzedał Besiekiery kardynałowi Andrzejowi Batoremu, bratankowi króla Stefana Batorego i biskupowi warmińskiemu. Po jego śmierci zamek trafił w ręce Zofii Batorówny i jej męża, Jerzego Rakoczego.
W połowie XVII wieku zamek odkupił Jan Szymon Szczawiński herbu Prawdzic, kasztelan, a później wojewoda brzeskokujawski. Szczawiński przeprowadził modernizację i rozbudowę zamku. Brama została przekształcona w wieżę poprzez ośmioboczną nadbudowę. Po jej bokach dostawiono dwa budynki gospodarcze. Wzdłuż murów zachodniego i wschodniego zbudowano dwukondygnacyjne arkadowe krużganki. Mury zamkowe zostały otynkowane, powiększono wyspę otaczającą zamek, a dom mieszkalny przebudowano. Stare stropy wymieniono na lżejsze, powiększono otwory okienne, a elewacje ozdobiono kamieniarką. Jan Szczawiński umieścił na
fot. ZeroJeden, X 2014
zamku dwie tablice fundacyjne z datami 1650 i 1653. Herb Prawdzic zachował się na kartuszu.
W 1731 roku zamek został zniszczony przez pożar. Ówczesny właściciel, Gajewski, rozebrał drugie piętro domu. W XVIII wieku zamek był w rękach Gajewskich, którzy obniżyli budynek mieszkalny o jedno piętro. Od tego momentu obiekt zaczął popadać w ruinę.
Po opuszczeniu w XIX wieku zamek nie został już zasiedlony. W połowie XIX stulecia pozostałości dawnej warowni zaczęły służyć jako rezerwuar materiałów budowlanych, co przyczyniło się do dalszej degradacji. W 1866 roku Stanisław Kosecki sprzedał majątek ziemski z ruinami zamku chłopom, zastrzegając zakaz rozbiórki, który jednak nie był przestrzegany.
W latach 1963 i 1971 przeprowadzono prace archeologiczne oraz podjęto próbę zabezpieczenia ruin. W latach 2008–2010 gmina Grabów zrekonstruowała fosę, odmulono i pogłębiono zbiornik, a także uporządkowano dziedziniec. W 2024 roku podjęto kolejne prace konserwatorskie, w tym naprawę i zabezpieczenie murów, odgruzowanie
Widok na ruiny od wschodu, fot. ZeroJeden, V 2005
wnętrz, uporządkowanie dziedzińca i przebudowę mostu.
Do dziś zachował się pełen obwód murów, ruina domu mieszkalnego do wysokości pierwszej kondygnacji oraz relikty dawnych podziałów wnętrz. Widoczne są fragmenty okien z resztkami dekoracji. Zachowała się również jedna ze ścian wieży bramnej ze śladami barokowego wystroju. Zamek w Besiekierach jest jednym z nielicznych zachowanych przykładów średniowiecznego budownictwa obronnego z cegły w województwie łódzkim.
Włącz 3D
mek 
