Kazimierz IV Jagiellończyk
(1427-1492), z dynastii Jagiellonów, wielki książę litewski od 1440, król polski od 1447, syn Władysława II Jagiełły i Zofii Holszańskiej, ożeniony 1454 z Elżbietą Rakuszanką; po koronacji wznowił unię personalną z Litwą; opierał się na średniej szlachcie, zwłaszcza wielkopolskiej, skutecznie walczył z małopolską opozycją możnowładczą kierowaną przez kardynała Zbigniewa Oleśnickiego; 1454 wydał akt inkorporacyjny Prus do Polski i wypowiedział wojnę Krzyżakom zakończoną 1466 zwycięskim pokojem toruńskim; jednocześnie, chcąc pozyskać szlachtę wielkopolską dla pospolitego ruszenia, nadał jej przywilej cerekwicki, obejmujący później inne dzielnice (statuty nieszawskie); 1456-57 włączył do Korony księstwo oświęcimskie, a 1462 i 1476 - część Mazowsza (księstwo bełskie, ziemię rawską, gostyńską i sochaczewską z ziem tych utworzono województwo rawskie); 1474 toczył nieudaną wojnę z królem węgierskim Maciejem Korwinem o włączenie Śląska do Polski; po długoletnim sporze z papiestwem i biskupami polskimi zapewnił sobie prawo obsadzania katedr biskupich; 1470-79 walczył z biskupem warmińskim M. Tungenem (tzw. wojna popia); nie udało mu się zatrzymać ekspansji moskiewskiej, utracił drobne terytoria na pograniczu litewsko-ruskim; uaktywnił politykę dynastyczną przez wprowadzenie swego syna, Władysława Jagiellończyka, na tron czeski (1471) i węgierski (1490); pozostawił Polskę w rozkwicie gospodarczym i kulturalnym.
 Zamki z tym hasłem